Feriköy Surp Vartanants Kilisesi’nin papazı, bu kez bir ‘kimsesiz’in tabutunun ardından dua ediyordu. Çanlar, kışın en soğuk günlerinde sokakta kalan, başına gelmedik iş kalmayan ama yine de sığınacak bir yer bulamayan Toros Batak için çalıyordu. Bir papaz, iki okuyucu ve bir avuç arkadaşının katıldığı cenaze töreniyle son yolculuğuna uğurlandı 73 yaşındaki Toros Ahparik.
Kimi kimsesi olmayan, evsiz bir insandı o. Üç kuruşluk emekli maaşından başka varlığı olmadığı için, bakımını üstlenecek hiç kimse ve hiçbir kurum da yoktu. İstanbul’un insanın içini donduran soğuğu aramızdan aldı onu. Ancak, Toros Batak’ı ölüme götüren, sadece dondurucu hava değil, Ermeni toplumunun ve kurumlarının ilgisizliği, vurdumduymazlığıydı.
Barındığı işyerinden atılması sonun başlangıcıydı onun için. Sonra, karlı günlerde kimsesizlerin sokaktan toplanarak barındığı spor salonunda saldırıya uğradı. Paltosunu, ayağındaki ayakkabıyı bile çaldılar. Ardından, Surp Pırgiç Hastanesi’nden, “yerimiz yok” gerekçesiyle geri çevrildi. Yardım için hangi Ermeni kurumuna başvurduysa eli boş, boynu bükük geri döndü.
Sonunda, geçici bir süre için yanında kalacağı, kendisi için çırpınan Anuş Demirci’nin evinin kapısında, soğuk algınlığına dayanamayarak son nefesini verdi. Cenazesine katılan bir avuç arkadaşı “Düşenin dostu olmazmış” demekten başka bir söz bulamadı. Düşenin dostu çoğu zaman olmaz belki ama bu kez düşen, Ermeni toplumunun dayanışma duygusu ve vicdanı oldu.
VARTAN ESTUKYAN Fotoğraflar: ERHAN ARIK
vartan@agos.com.tr
7 Şubat Salı günü, Feriköy Surp Vartanants Kilisesi’nin papazı, bu kez bir ‘kimsesiz’in tabutunun ardından dua ediyordu. Çanlar, kışın en soğuk gününde sokakta kalan, başına bin bir türlü iş gelen ama buna rağmen sığınacak bir yer bulamayan Toros Batak için çalıyordu.
Sayın okurumuz, yorum yapabilmek için üye olmanız gerekmektedir. Ücretsiz üye girişi yapmak için tıklayınız.
