Melike Karaosmanoğlu

Bir gün yolunuz düşer de Selanik’te bir kahve içerseniz havaya yayılan o büyüleyici kokunun içinde sadece kavrulmuş çekirdeklerin değil Ohannes’in el değirmeninin, Saram’ın cesaretinin bir de dilini, yolunu bilmediği bir şehri evi yapmak zorunda kalmış Ermeni mültecilerin hikayelerinin de olduğunu unutmayın.

Hâsılı meselemiz, süreklilik kazanmış bir tahakküm biçiminin şiddeti. Bazıları bunu “karmaşık bir çatışma” olarak adlandırıyor. Oysa gerçek, bundan çok daha çıplak. Bir taraf yaşamak için direniyor. Diğer taraf bu direnişi bastırmak için her aracı kullanıyor. Ve ne acı ki dünya, hâlâ bunun adını koymakta tereddüt ediyor.

Özgür Filistin savunusundan asla geri adım atmaz, kendisini anti-siyonist tanımlardı. Sırf bu yüzden defalarca “self-hater” damgası yemişti. Yani “kendinden nefret eden Yahudi”ymiş Roni. İşte buna her seferinde çok gülerim. Ona bu etiketi layık görenler Roni’nin bu ülkedeki antisemitizmi geriletmek için verdiği mücadelenin onda birini bile vermemiştir.

Şiir 1922 yılında yayımlanmıştır. Ama onu ne zaman okusam beni yazıldığı tarihten tam yedi yıl öncesine, o korkunç cumartesi gecesine götürür. O gecenin hiç de tekin olmayan başlangıcını, acımasızlığını ve sonrasında yaşanacakların kederini hissederim.