Ի պատասխան անճարակին

Ընկերա­յին փակ ցան­ցի մը վրայ մեր վա­ղեմի ըն­կերնե­րէն մէ­կը կը նկա­րագ­րէր Հա­յաս­տա­նի 7 Յու­նի­սի ընտրու­թիւննե­րու ար­դիւնքնե­րը։ «Թուրքե­րը շա­հեցան, Ատրպէյ­ճանցի­ները շա­հեցան, Հա­յաս­տա­նը կորսնցուց»։ Այս ըսե­լէ ետք կը շա­րու­նա­կէր իր են­թադրու­թիւնը, հա­ւատա­լով թէ մօտ ապա­գային մի­լիոնա­ւոր ազե­րիներ ու թուրքեր կը լեց­նեն մայ­րա­քաղաք Երե­ւանի հրա­պարակ­նե­րը, ծա­ծանե­լով իրենց երկրի դրօ­շակ­նե­րը։

Նախ­քան այս գրա­ռու­մին ան զգու­շա­ցու­ցած էր հա­կաճա­ռու­թիւննե­րը կան­խե­լու հա­մար, ըսե­լով որ չու­զէր բա­նավէճ­նե­րու մտնել։

Խու­սա­փեցայ նոյն մի­ջավայ­րին մէջ իրեն պա­տաս­խա­նելէ։ Ես ալ իմ կար­գին բնաւ նպա­տակ չու­նէի խնդի­րը այսքան կո­պիտ մեկ­նա­բանող մտքի մը հետ բա­նավէ­ճի մտնե­լու։ Իսկ ու­րիշ ըն­կերներ ան­տե­սեցին իր այդ կան­խազգու­շա­ցու­մը եւ պար­զե­ցին իրենց կար­ծիքնե­րը, որ ընդհան­րա­պէս պի­տի հա­կասէր իր խօս­քե­րուն։

Ճիշդ է որ Հա­յաս­տա­նի վեր­ջին ընտրու­թիւննե­րը յստակ ապա­ցոյ­ցը եղան հայ­րե­նի երկրի ժո­ղովուրդի ընդհա­նուր հա­մոզումնե­րուն։

Ու­րեմն եթէ նկա­տի ու­նե­նանք ընդդի­մադիր շար­քե­րու քա­րոզար­շաւնե­րու պո­ռոտա­խօսու­թիւնը, պի­տի ըն­դունինք, որ Հա­յաս­տա­նի ժո­ղովուրդը ընտրեց թուրքը, եկե­ղեցին կոր­ծա­նել ու­զո­ղը, դա­ւաճա­նը։

Ափ­սոս որ ան­կա­խու­թե­նէն այս կողմ Հա­յաս­տան երկրի մէջ բա­ցակա­յողը քա­ղաքա­կան միտքն է, այդ միտ­քի որոշ մա­կար­դա­կով ար­տա­յայ­տութեան չգո­յու­թիւնը։ Աշ­խարհ դէ­պի ո՞ւր կ՚եր­թայ, ինչպի­սի՞ մար­տահրա­ւէր­ներ կը յայտնուին հա­մաշ­խարհա­յին մարդկու­թեան դի­մաց եւ մաս­նա­ւորա­պէս տա­րած­քաշրջա­նի հաշ­ւոյն։

Ինչպի­սի խաբ­կանք մըն է երկրի սահ­մաննե­րը ան­թա­փանց պա­հելով հայ­րե­նիքի անա­ղար­տութիւ­նը ապա­հովել ու­զող սփիւռքա­հայու հո­գեբա­նու­թիւնը։

Թրամ­փի նման հրէ­շի մը նպաստ քո­ւէար­կե­լով ոչ միայն հա­յու­թեան, այլ հա­մաշ­խարհա­յին մարդկու­թեան հան­դէպ սխալ դիրք բռնած ամե­րիկա­հայը հի­մա պի­տի աղա­ղակէ ըսե­լով թէ Հա­յաս­տա­նի սահ­մաննե­րը բա­նալով թուրքե­րը պի­տի խու­ժեն մեր սրբա­զան եր­կի­րը։

Եկէք այս պա­հուն մեր ձեռ­քի քար­տե­րը բաց պա­հելով շա­րու­նա­կենք խօս­քը։ «Ակօս» իր հիմ­նա­դիրէն սկսեալ միշտ կողմ եղաւ հա­րեւան եր­կիրնե­րու փո­խադարձ յա­րաբե­րու­թեան։ Պաշտպա­նեց երկխօ­սու­թիւնը, թշնա­մու­թիւնը վե­րաց­նե­լը եւ ժո­ղովուրդնե­րու բա­րեկա­մու­թիւնը։ Այդ բո­լորը որ­դեգրուած սկզբունքներ են այս խմբագ­րա­տան մէջ աշ­խա­տող իւ­րա­քան­չիւրիս հա­մար։ Մենք զերծ պի­տի մնանք ատե­լու­թեան խօ­սոյ­թէն, թշնա­մու­թիւն հրահ­րե­լէն եւ պի­տի պայ­քա­րինք հայ ժո­ղովուրդի ար­ժա­նապատ­ւութեան, բար­գա­ւաճ­ման եւ խա­ղաղու­թեան հա­մար։

Եթէ այս բո­լորի բեր­մամբ մեզ թուրք պի­տի կո­չեն, սի­րով կը տա­նինք այդ կո­չու­մը առանց տար­բե­րելու աշ­խարհի վրայ որեւէ ժո­ղովուրդէ։ Բնաւ կա­րիքը չու­նիք մեր հա­յու­թիւնը փաս­տե­լու հայ­հո­յան­քի եղա­նակով խօ­սող ցան­կա­ցած սրի­կայի դէմ։