Այլին Վարդանեան

Ճէֆրի Էփսթինի դատին նայելով, յաճախ նոյն հարցը կու տանք՝ «Ինչպէ՞ս տարիներ շարունակ ոչ ոք տեսաւ կատարուածը»։ Թերեւս հարկ է հարցնել աւելի դժուար հարցումը՝ ո՞ւր սորվեցանք չտեսնել։

Ֆիլմը դիտած ժամանակս մէջս խորապէս ծանօթ զգացում մը յառաջացաւ, որովհետեւ, ինչպէս բոլորս գիտենք, կարգ մը տուներ դժուար կը մոռցուին։ Կան սենեակներ, որոնց յուշերը կը մնան անեղծ՝ ըլլան անոնք բնակուած թէ՛ անբնակ։ Կան վայրեր, որոնք կը պահպանեն իրենց պատմութիւնները՝ նոյնիսկ, երբ ձեռքէ ձեռք կ՚անցնին… Ահա թէ ինչո՛ւ տունը լոկ յետնամաս չէ, այլ յիշողութեան գործուն ենթակայ մը։

Խումբ մը ընկերուհիներով հաւաքուեցանք Բարռեսիայի գաղափարին շուրջ եւ մեր պոռթկումներն ու մտածումները արտայայտեցինք ընկերային ցանցերու վրայ գրառումներ կատարելով։ Առաջին շրջանին լուսարձակի տակ առինք գաղութատիրութիւնը, սեռականութիւնը եւ ժամանակայնութիւնը։ Աւելի ուշ նիւթերը զարգացան՝ դառնալով մեր առցանց զրոյցներու ընթացքին արծարծուած միտքերու արդիւնքները։ Ակօսի մեր սիւնակին առաջին յօդուածին մէջ կ՚ուզենք ներկայացնել Բարռեսիա Գոլէքթիվին անդամները՝ մեկնելով 16 Դեկտեմբեր 2022-ին «Աչըք Ռատիոյի» «Հիքայենին Հեր Հալի» յայտագիրին մեր ունեցած զրոյցէն։