34-12=12

Վեհա­նոյշ լա­րուած ու­շադրու­թիւնով կը լսէր Նի­կոլին բե­րած խապ­րիկնե­րը։ Լսած­նե­րուն բեր­մամբ մերթ յայտնի, ան­յայտ ժպիտ մը կը գո­յանար դէմ­քին վրայ, մերթ թա­խիծի ստո­ւեր մը կը պա­տեր երե­սը։

Հետզհե­տէ եկաւ պահ մը, ուր հա­յեաց­քը սա­ռեցաւ թոռ­նուհիին վրայ։ Թէեւ Նի­կոլն նոյն եռան­դով կը շա­րու­նա­կէր պատ­մել, բայց մեծ մայ­րի­կը այ­լեւս չէր լսեր զինք։ Ան կրկին մատ­նո­ւած էր խոր­հուրդնե­րուն, գու­շա­կելու հա­մար իր յի­շած տաս­ներկու տա­րեկան պա­տանին եւ հի­մա առան­ձին ճամ­բորդե­լով օտար եր­կիր մը հա­սած, այստեղ ալ ճար­պի­կօրէն Սուրբ Փրկիչ ծե­րանո­ցին ճամ­բան գտած երի­տասարդ կնոջ նմա­նու­թիւնը, նոյ­նիսկ նոյ­նութիւ­նը։

Այս խոր­հուրդնե­րու մէջ էր, երբ նկա­տեց մա­զերուն մէջ հա­տու­կենտ յայտնուող սպի­տակ թե­լերը։

Ինք ալ հար­ցումներ ու­նէր մտքին մէջ, բայց չէր հա­մար­ձա­կէր մտքով ան­ցած պարզ բա­ները հարցնե­լով սխալ տպա­ւորու­թիւն գո­յաց­նել։ Չըլ­լայ որ ար­դէն իրեն հա­մար յայտնի բա­ներ հարցնէ եւ պատ­ճառ դառ­նայ որ խօ­սակի­ցը կաս­կա­ծի իր յի­շողու­թե­նէն։ Ստի­պուե­ցաւ միտ­քը տան­չող հար­ցումնե­րէն ամե­նապար­զը ուղղե­լու։ «Քա­նի՞ տա­րեկան եղար»։ Զար­մա­նալի էր ստա­ցած «Երե­սունչորս» պա­տաս­խա­նը։

Մտքով հա­շուեց անցնող տա­րինե­րը, թո­ւաբա­նական հա­նու­մի գոր­ծո­ղու­թիւնով երե­սունչոր­սէն պակ­սե­ցուց տաս­ներկուն եւ գտաւ ան­ցած ժա­մանա­կը։ «Ու­րեմն տաս­ներկու տա­րի ան­ցեր է։ Դուն թե­րատի երա­խայ էիր, երբ ես վե­րադար­ձայ Պո­լիս»։ Նի­կոլ նկա­տեց տաս տա­րուայ վրի­պու­մը, բայց չու­զեց ուղղել։ «Այո, Վե­հանոյշ, շատ եր­կար տա­րիներ ան­ցան» ըսե­լով փոր­ձեց փո­խել նիւ­թը։

Ու­րիշնե­րու խորթ թո­ւացող անու­նով դի­մելու եղա­նակը սո­վորա­կան դար­ձած էր Վե­հանոյ­շի հա­մար։ Եւ ոչ միայն այ­սօր, այլ Ամե­րիկա գտնո­ւած օրե­րէն սո­վոր էր այս եղա­նակին։ Նի­կոլ նոյն կերպ, իրենց անուննե­րով կը դի­մէր նաեւ ծնող­նե­րուն, մօ­րը՝ Ռո­զին եւ հօ­րը՝ Ժի­րայ­րին։

Սկզբնա­կան շրջա­նին բա­ւական տա­րօրի­նակ թո­ւացող այս սո­վորու­թիւնը հետզհե­տէ բնա­կան դար­ձաւ, երբ Նի­կոլի հա­սակա­կից ըն­կերներն ալ նոյնպէս անու­նով սկսան խօ­սիլ իր հետ։ Նկա­տեց թէ այց ան­մի­ջակա­նու­թեան մէջ անոնք չէին թե­րանար յար­գա­լիր վե­րաբեր­ումէն։ «Կ՚երե­ւի իրենց սո­վորու­թիւնը այսպէս է» խոր­հե­ցաւ եւ խնդիր չու­նե­ցաւ սե­րունդնե­րու մի­ջեւ աս­տի­ճանա­կարգ մկ գո­յաց­նող եղա­նակի բա­ցակա­յու­մէն։

Վրայ հա­սաւ եր­կորդ հար­ցումը. «Ո՞ւր պի­տի մնաս»։ Նի­կոլ այս հար­ցումը պա­տաս­խա­նուած էր քիչ առաջ, բայց համ­բե­րու­թեամբ կրկնեց հա­մալ­սա­րանի հան­րա­կացա­րանի բա­ցատ­րութիւ­նը։

Վեր­ջա­պէս եկաւ կա­րեւո­րագոյ­նը, «Առան­ձին ե՞ս, մէ­կը կա՞յ կեան­քիդ մէջ, հոս թէ հո՞ն։ Միասին եկա՞ծ էք, թէ դուն առան­ձին»։

Նի­կոլ հար­կադրո­ւեցաւ նոյն համ­բե­րու­թեամբ կրկին պատ­մե­լու թէ առան­ձին կ՚ապ­րի, հա­մալ­սա­րանի մէջ կը պաշ­տօ­նավա­րէ որ­պէս դա­սախօս, Պո­լիս եկած է ժա­մանա­կաւոր պայ­մա­նագ­րութեամբ եւ ճշդո­ւած թո­ւակա­նի աւար­տին պի­տի վե­րադառ­նայ Միացեալ Նա­հանգներ։ Ու­զեց Վե­հանոյ­շին դէմ­քին տես­նել հա­մոզո­ւածու­թեան այ­տա­յայ­տութիւ­նը։ Չի կրցաւ վստահ ըլ­լալ թէ պատ­մո­ւած­նե­րը ամ­բողջո­վին հասկցած է՞ թէ ոչ։

Ու­շիմ էր Նի­կոլը։ Գի­տէր թէ ին­չեր կա­րելի է պատ­մել եւ ին­չեր ոչ՞

Այս դա­տողու­թիւնով լուռ մնաց իր տե­ղացի պաշ­տօ­նակ­ցին, Ու­ղուրի մա­սին։

Հոգ չէ թէ տար­բեր հա­մալ­սա­րան­նե­րու մէջ, պաշ­տօ­նակից­ներ էին Նի­կոլը եւ Ու­ղուրը։ Իրար­մէ տե­ղեակ եղած էին հա­սարա­կական պաշ­տօ­նակից­նե­րու մի­ջոցաւ։ Ելեկտրո­նային նա­մակագ­րութեամբ իրա­րու հետ բաժ­նեկցած էին մի­միանց ու­սումնա­սիրու­թիւննե­րը, հե­տազօ­տու­թիւննե­րը եւ հրա­տարա­կած յօ­դուած­նե­րը։

Գրա­ռումնե­րը եր­կուստէք հե­տաքրքրու­թիւն յա­ռաջա­ցու­ցած էին իրա­րու հան­դէպ։

Նա­խապէս միայն ակա­դեմա­կան նիւ­թով շա­րադ­րո­ւած էլ նա­մակ­նե­րու բո­վան­դա­կու­թիւնը հետզհե­տէ ծա­ւալո­ւեցաւ դէ­պի առօ­րեայ ապ­րումներ, որոնց մի­ջոցաւ յայտնա­բերո­ւեցաւ նաեւ անոնց երաժշտա­կան կամ գե­ղարո­ւես­տա­կան նա­խասի­րու­թիւննե­րը եւ գա­ղափա­րախօ­սական հա­կումնե­րը։

Տար­բեր քա­ղաք­նե­րու մէջ թէեւ, եր­կուքն ալ մաս­նակցած էին Կազ­զա­յի եւ Պա­ղէս­տի­նի զօ­րակ­ցութեան ցոյ­ցե­րուն։ Նի­կոլ լուրջ մտա­հոգո­ւած էր Ու­ղուրի այդ ցոյ­ցե­րուն մաս­նակցե­լէն, վախ­նա­լով թէ Թրամ­փի կա­ռավա­րու­թիւնը կրնայ չնչել անոր ակա­դեմա­կան պաշ­տօ­նը եւ նոյ­նիսկ ար­տաքսել եր­կի­րէն։

Միւս կող­մէ Ու­ղուր մե­ղադ­րած էր Նի­կոլը, 24 Ապ­րի­լի Նիւ Եոր­քեան ցոյ­ցե­րէն բա­ցակա­յելուն հա­մար։ Նի­կոլ այդ մե­ղադ­րանքին դի­մաց ինքզինք ար­դա­րացու­ցած էր «Դաշ­նակնե­րու հետ ըլ­լալ չու­զե­ցի» ըսե­լով։

Ար­դա­րեւ Պոլ­սոյ մէջ դա­սախօ­սելու խնդիրն ալ Ու­ղուրի ջան­քե­րով իրա­կանա­ցան։ Անոր շրջա­նակ­նե­րու բեր­մամբ լսեց Պոլ­սոյ Թեխ­նիկ Հա­մալ­սա­րանի երաժշտու­թեան ու­սումնա­սիրու­թիւննե­րու բաժ­նի MIAM-ի մա­սին։ Ղրկեց իր CV-ին եւ որոշ ժա­մանակ անց ստա­ցաւ դա­սախօ­սելու առա­ջար­կը։

Վե­հանոյշ մատ­նո­ւած էր խոր մտա­ծումնե­րու։ Երե­կոյեան զո­վը զգաց մարմնի վրայ։ Այդ նոյն պա­հուն Նի­կոլն ալ մտա­ծեց անցնող ժա­մանա­կը։ Մտքին մէջ ծրագ­րեց վե­րադար­ձի ճամ­բորդու­թիւնը եւ շտա­պեց, խոս­տա­նալով ամե­նակարճ ժա­մանա­կին կրկին այ­ցե­լել։

(Շա­րունակելի)