Հայաստանի Հանրապետութեան մէջ իշխանութեան եւ Կաթողիկոսի առճակատումը հասաւ աննախադէպ հանգրուանի մը

Ծանօթ իրո­ղու­թիւն է, թէ վեր­ջին շրջա­նին Հա­յաս­տա­նեայց Առա­քելա­կան Սուրբ Եկե­ղեց­ւոյ նկատ­մամբ որ­դեգրո­ւած ժխտա­կան դիր­քա­ւորու­մը խոր ցաւ եւ վի­րաւո­րանք յա­ռաջա­ցու­ցած է Հա­յաս­տա­նի եւ Սփիւռքի մեր հա­ւատա­ցեալ ժո­ղովուրդին մէջ։

Մայր Աթոռ Սուրբ Էջ­միածի­նը դա­րեր շա­րու­նակ եղած է մեր ժո­ղովուրդի հա­ւատ­քի լու­սա­բեւե­ռը եւ ազ­գա­յին ու հո­գեւոր միու­թեան ամուր սիւ­նը։ Հա­յաս­տա­նեայց Եկե­ղեցին իր ամ­բողջ նո­ւիրա­պետու­թեամբ, ի գլուխ ու­նե­նալով Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գա­րեգին Բ. Ամե­նայն Հա­յոց Սրբազ­նա­գոյն եւ Վե­հափառ Հայ­րա­պետը, կը շա­րու­նա­կէ իր Քրիս­տո­սաւանդ, ազ­գա­նուէր եւ ազ­գա­շէն առա­քելու­թիւնը։

Այս առու­մով Ամե­նայն Հա­յոց Վե­հափառ Հայ­րա­պետին եւ Եկե­ղեց­ւոյ սրբա­զան եպիս­կո­պոս­նե­րուն նկատ­մամբ դա­տական գոր­ծընթաց­նե­րու դի­մելը եւ զա­նոնք քրէական յան­ցա­գոր­ծութեան ամ­բաստա­նու­թիւննե­րով աշ­խարհիկ ատեան­նե­րու առ­ջեւ կան­չե­լը խո­րապէս կը վի­րաւո­րէ Հայ Եկե­ղեց­ւոյ նո­ւիրա­պետա­կան ար­ժա­նապա­տուու­թիւնը։ Այս ցա­ւը աւե­լի կը խո­րանայ, երբ ան­տե­սուած կը թո­ւին Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պետու­թեան սահ­մա­նադ­րութեամբ Եկե­ղեց­ւոյ առա­քելու­թեան տրո­ւած երաշ­խիքներն ու մարդկա­յին իրա­ւանց հիմ­նա­կան սկզբունքնե­րը։

Սփիւռքի մէջ եւս Հայ Եկե­ղեցին կը շա­րու­նա­կէ առանցքա­յին դեր ու­նե­նալ մեր ժո­ղովուրդի հո­գեւոր, ազ­գա­յին եւ հա­մայնքա­յին կեան­քին մէջ։ Հե­տեւա­բար Մայր Աթո­ռի հե­ղինա­կու­թիւնը տկա­րաց­նե­լու կամ անոր ան­ձեռնմխե­լիու­թիւնը վի­րաւո­րելու մի­տող որե­ւէ քայլ կը վնա­սէ Եկե­ղեց­ւոյ եւ հա­ւատա­ցեալ ժո­ղովուրդին մի­ջեւ դա­րերով ամ­րա­ցած կա­պերուն։

Պատ­մութիւ­նը կը վկա­յէ, որ պե­տակա­նու­թե­նէ զրկո­ւած ժա­մանակ­նե­րուն Հա­յաս­տա­նեայց Առա­քելա­կան Եկե­ղեցին եղած է մեր ժո­ղովուրդի ան­խորտա­կելի սիւ­նե­րէն մէ­կը։ Ան իր ներ­քին նո­ւիրա­պետու­թեամբ կա­նոնա­ւորած եւ կը շա­րու­նա­կէ կա­նոնա­ւորել Սուրբ Աւե­տարա­նի քա­րոզու­թիւնը, հո­գեւոր ծա­ռայու­թիւնը, մխի­թարա­կան, բա­րեգոր­ծա­կան եւ ազ­գա­յին առա­քելու­թիւննե­րը։ Ուստի Եկե­ղեց­ւոյ վե­րաբե­րող հար­ցե­րու մա­սին Ամե­նայն Հա­յոց Վե­հափառ Հայ­րա­պետին եւ եկե­ղեցա­կան նո­ւիրա­պետու­թեան բարձրա­ցու­ցած ձայ­նին մէջ յան­ցա­գոր­ծութիւն որո­նելը ան­տե­ղի եւ վի­րաւո­րական կը նկա­տենք։

Այս գոր­ծընթաց­նե­րը կը վի­րաւո­րեն ոչ միայն Մայր Աթո­ռի միաբա­նու­թիւնը, այ­լեւ Հայ Եկե­ղեց­ւոյ նո­ւիրա­պետա­կան Աթոռ­նե­րը, հո­գեւո­րակա­նու­թիւնը եւ մի­ջեկե­ղեցա­կան յա­րաբե­րու­թիւննե­րը, որոնք մեր օրե­րուն պէտք է մնան զօ­րաւոր՝ վկա­յելու հա­մար Քրիս­տո­սի սի­րոյ եւ եղ­բայրու­թեան մա­սին։

Այ­սու, որ­պէս Թուրքիոյ Հա­յոց Պատ­րիար­քա­կան Աթոռ, կը յայտնենք մեր զօ­րակ­ցութիւ­նը Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գա­րեգին Բ. Ամե­նայն Հա­յոց Վե­հափառ Հայ­րա­պետին եւ սրբա­զան եպիս­կո­պոս­նե­րուն։ Կը յոր­դո­րենք բո­լոր պա­տաս­խա­նատու­նե­րը ան­խո­ցելի պա­հել Հայ Եկե­ղեցին եւ եկե­ղեցա­կան պաշ­տօ­նական մար­միննե­րու որո­շումնե­րը չվե­րածել աշ­խարհիկ դա­տական հա­կամար­տութիւննե­րու։

Մենք կը հա­ւատանք Սուրբ Գիր­քի խօս­քին. «Ես Տի­րոջ պի­տի յու­սամ… նոյ­նիսկ եթէ խա­ւարի մէջ մնամ՝ Տէրն է իմ լոյսս» (Մի­քիա 7.7-8)։ Այս հա­ւատ­քով կը վստա­հինք, որ Աս­տո­ւած պի­տի հպի սրտե­րուն եւ Իր զօ­րու­թեամբ Եկե­ղեց­ւոյ նա­ւը պի­տի առաջ­նորդէ խա­ղաղու­թեան նա­ւահան­գիստը։

Մեր սրտա­գին աղօթքն է Ամե­նայն Հա­յոց Վե­հափառ Հայ­րա­պետին, Գե­րագոյն Հո­գեւոր Խոր­հուրդին, նո­ւիրա­պետա­կան Աթոռ­նե­րու գա­հակալ­նե­րուն, ողջ հո­գեւոր դա­սին, հա­ւատա­ցեալ ժո­ղովուրդին եւ Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պետու­թեան պաշ­տօ­նատար­նե­րուն հա­մար։ Թող Տէ­րը բո­լորին իմաս­տութիւն պար­գե­ւէ, զօ­րաց­նէ Իր Սուրբ Եկե­ղեցին եւ խա­ղաղու­թիւն շնոր­հէ մե­րազն ժո­ղովուրդին։

ՊԱՏ­ՐԻԱՐ­ՔՈՒԹԻՒՆ
ՀԱ­ՅՈՑ ԹՈՒՐՔԻՈՅ

10 Օգոստոս 2026