Յայտնաբերումներ եւ մոլորումներ

Երիտասարդ լու­սանկա­րիչը տե­ղեակ չէր Ու­ղուրի հետ կա­տարո­ւածէն։ Ան իր պար­տա­կանու­թիւնը կա­տարած, նկա­րած էր ցոյ­ցի մաս­նա­կից­նե­րը։ Memory card-երը հա­մալ­սա­րանի ելեկտրա­կան սար­քե­րու աշ­խա­տողին յանձնե­լով աւար­տած էր գոր­ծը։ Յա­ջորդ աշ­խա­տան­քը ստանձնած էին վեց ան­ձե­րէ բաղ­կա­ցող խմբակ մը, որոնք մի առ մի ճշդած էին լու­սանկար­նե­րու մէջ յայտնո­ւող դէմ­քե­րու ինքնու­թիւնը։ Սպրդած էին անոնց հա­մացան­ցա­յին նա­մակագ­րութիւննե­րուն եւ այդ ճամ­բով, Լոն­տո­նի մէջ Իս­րա­յէլի դես­պա­նատան կցոր­դի մը ձե­ռամբ ալ հա­սած էին Ու­ղուրի պայ­մա­նագիր կնքած հա­մալ­սա­րանի տե­սու­չին։

Էլ-նա­մակ­նե­րու խու­զարկման պա­հուն նկա­տած էին նաեւ Նի­կոլի հետ նա­մակ­ցութիւ­նը։ Ու­շադրու­թիւն չէին դար­ձուցած, տես­նե­լով թէ այդ նա­մակ­նե­րու բո­վան­դա­կու­թիւնը լոկ մաս­նա­գիտա­կան է։ Միայն առանձնա­ցու­ցին անոնցմէ մէ­կը, որու վրայ Նի­կոլ իր հե­ռախօ­սահա­մարը փո­խան­ցած էր Ու­ղուրին։

Կէ­սօրո­ւայ ժա­մերուն «Լոն­տո­նի Աչ­քը» կո­չեալ գա­րու­զե­լի պտոյ­տով սկսող օրը շա­րու­նա­կուե­ցաւ քա­ղաքի PUB-երէն մէ­կուն ծա­գած նոր ծա­նօթու­թիւնով եո աւար­տին հա­սաւ Սա­ռայի ան­կողնին վրայ։ Սի­րով սի­րաբա­նելով յա­գեցած գի­շերո­ւայ լու­սա­բացին Սա­ռան էր ան­կողնէն առա­ջին դուրս եկո­ղը։ Գի­շերա­նոցով ծած­կեց մերկ մար­մի­նը եւ ուղղո­ւեցաւ բա­ւակա­նին նեղ բնա­կարա­նի խո­հանո­ցը, սուրճ պատ­րաստե­լու հա­մար։

Ու­ղուր եւս դուրս եկաւ ան­կողնէն փռշտա­լով։ Աչ­քե­րը փակ, ձեռ­քի որո­նու­մով գտաւ վար­տի­քը, հա­գաւ ու ուղղո­ւեցաւ զու­գա­րան, երե­սը լու­սա­լէ ետք զո­ւարթ բա­րի լոյս մը ըսե­լով բա­րեւեց Սա­ռային։

Այդ բա­րի լոյ­սը ըսած պա­հուն ար­դէն իսկ կանգնած էր երի­տասարդ կնոջ ան­մի­ջապէս ետե­ւը։ Բնազ­դա­յին շար­ժումով համ­բուրեց Սա­ռայի ծոծ­րա­կը։ Կի­նը սա­տարած այդ համ­բոյրով ու հրե­լով Ու­ղուրը կրկին ուղղեց դէ­պի ան­կո­ղին։ Գի­շերո­ւայ այդ նոյն ցան­կութիւ­նով ան­գամ մը եւս սի­րաբա­նեցան։ Ու­ղուր երբ ուշքի եկաւ, յի­շեց իր պա­տանու­թեան շրջա­նին մզկիթ յա­ճախող տա­րեց­նե­րու պատ­մածնե­րը։ «Դրախտ կո­չուա­ծը կ՚երե­ւի այս է» մտա­բերեց։ Կը տա­տամ­սէր սա վեր­ջին եր­կու օրե­րու պա­տահար­նե­րը ըն­կա­լելու։ Բա­րիքն ու չա­րիքը ընդմիշտ իրար կը յա­ջոր­դէին։ Ու­րա­խացած էր Լոն­տո­նի հա­մալ­սա­րանին կա­տարած դի­մու­մին դրա­կան պա­տաս­խան ստա­նալով։ Բա­ւակա­նին գո­հացու­ցիչ պայ­մաննե­րով մէկ տա­րի պի­տի աշ­խա­տէր այդ հա­մալ­սա­րանի մէջ, երկրորդ շրջան մը եւս շա­րու­նա­կելու հա­ւանա­կանու­թիւնն ալ պա­հելով։ Ապա որ­քան դիւ­րին եղած էր կնքո­ւած պայ­մա­նագ­րի չե­ղար­կումը, ան­մեղ լու­սանկա­րի մը պատ­ճա­ռաբա­նու­թեամբ։ Յե­տոյ ծա­նօթա­ցած էր Սա­ռայի հետ, որ հիաս­թա­փու­թեան պա­հուն իրեն մա­տու­ցած էր կար­ծե­ցեալ դրախ­տի մը ապ­րումնե­րը։

Տա­կաւին ի՞նչ անակնկալ­ներ կը սպա­սէին իրեն, չէր գի­տեր։ Բայց Սա­րայի աչ­քե­րը խո­շոր բա­ցուած էին, երբ Ու­ղուր պատ­մեց գլխուն եկած­նե­րը։ Ու­շադրու­թեամբ լսեց Պա­ղես­տի­նի զօ­րակ­ցութեան հա­մար կա­տարո­ւած բո­ղոքի ցոյ­ցի մա­սին Ու­ղուրի պատ­մածնե­րը։ Ապա նշեց թէ ինք եւս իր ըն­կերնե­րուն հետ, որոնք բո­լորն ալ իր նման հրեայ են, կը բաժ­նեն նոյն հա­մոզու­մը այց ցու­ցա­րար­նե­րուն հետ։

Նոր յայտնու­թիւն մը եղաւ Սա­ռայի թէ ցե­ղային պատ­կա­նելու­թիւնը եւ թէ քա­ղաքա­կան աշ­խարհ ըն­կա­լու­մը։

**

Երբ Լոն­տո­նի մէջ դէպ­քե­րը կը զար­գա­նային զգլխե­ցու­ցիչ արա­գու­թեամբ, Պոլ­սոյ մէջ կար բո­լորո­վին տար­բեր տրա­մադ­րութիւն։ Նի­կոլի առօ­րեայ գտած էր իր բնա­կան հու­նը։ Հա­մալ­սա­րանէ ներս դա­սապա­հերը նաեւ առիթ էին տեղ­ւոյն երի­տասար­դութեան հետ շփո­ւելու առու­մով։ Այստեղ կ՚ապ­րո­ւէր կարծրա­տիպ­նե­րը կոր­ծա­նող բա­զում երե­ւոյթներ։ Նախ նկա­տած էր ու­սա­նող­նե­րու մի­ջեւ դա­սակար­գա­յին մեծ տար­բե­րու­թիւնը։ Ոմանք սե­փական սուղ ինքնա­շարժնե­րով կու գա­յին հա­մալ­սա­րան, իսկ ոմանք կը բնա­կէին հան­րա­կացա­րանը կամ մեր­ձա­կայ թա­ղի մէջ վար­ձո­ւած տու­նե­րուն։ Բայց դա­սակար­գա­յին այս տե­սանե­լի տար­բե­րու­թիւնը զգա­լի չէր ըլ­լար անոնց ըն­կե­րական յա­րաբե­րու­թիւննե­րուն։ Մե­ծահա­րուստի կամ հա­մեստ ըն­տա­նիքի զա­ւակ­ներ, լա­չակա­ւոր­ներ եւ կարճ փէշ հագ­նողներ յա­ճախ կը յայտնո­ւէին մտե­րիմ զրոյցնե­րու մէջ։ Իս­կա­պէս ալ կարծրա­տիպ­նե­րու կամ նա­խապա­շարումնե­րու, փշրո­ւելու, փուլ գա­լու պատ­կեր մը կը տի­րէր այս հա­մալ­սա­րանի մէջ։

Դա­սապա­հի մը ըն­թացքին էր, որ Նի­կոլ նկա­տեց ան­ձայն դիր­քի բե­րած բջջա­յին հե­ռախօ­սի թրթռա­ցու­մը։ Ծե­րանո­ցի բժիշկն էր։ Այդ պա­հուն չկրցաւ պա­տաս­խա­նել, բայց դա­սապա­հի աւար­տին վե­րադար­ձաւ այդ զան­գին, ուր բժիշ­կը խոր­հուրդ կու տար այ­ցե­լել իրեն Վե­հանոյ­շի մա­սին բա­ցատ­րութիւններ տա­լու հա­մար։