Մարտ 10-ի իրիկունը, երբ Հանդիպում փառատօնին բեմ ելլելու կարգը հասաւ Հող եւ Արթունին, փառատօնի դաշտին վրայ ճիշդ ակնկալուածին պէս մթնոլորտ մը կար։ Այնպէս ասեղ ձգես վար չի տար տեսակէն, շունչ չտուող խճողում մը չկար թերեւս, բայց դաշտին իրաւունքը տուող, երաժշտութիւնը իսկապէս զգալու եկած աշխոյժ բազմութիւն մը հաւաքուած էր բեմին առջեւ։
Երբ Հող եւ Արթունը բեմ ելան ու սկսաւ այդ ծանօթ Անատոլիոյ մեղեդիներուն, փողոցի երաժշտութիւնը ուղղակիօրէն ցոլացաւ բեմին վրայ։ Կրնամ ըսել, թէ յատկապէս երիտասարդներուն եռանդը շալկեց գիշերը։ Երաժշտութիւնը արագանալուն պէս այդ բազմութիւնը կամաց-կամաց միացաւ, մարդիկ մէկէն ուս ուսի տուին ու շուրջպարի կեցան։ Միջավայրին մէջ ոչ թէ շինծու զուարճանք մը, այլ իսկապէս պարպուող, լիուլի զուարճացող մարդոց այն անկեղծ խանդավառութիւնը կը տիրէր։
Իրականութեան մէջ, այդ գիշեր հոն պարուած շուրջպարը մեզի բեմէն բարձրացող ձայնէն շատ աւելին պատմեց։ Առօրեայ կեանքի վազվզուքին մէջ, մարդոց քով-քովի գալը, առանց որեւէ զտիչի կարիք զգալու ուս ուսի շուրջպար բռնած այսպիսի մշակութային հանդիպումները շռայլանք չեն, այլ՝ լուրջ կարիք։ Միայն զուարճանալու համար չէ, հասարակութիւն ըլլալով շունչ քաշելու եւ «մենք հոս ենք, կողք կողքի ենք» ըսել կարենալու համար ալ կարեւոր են։ Հանդիպում փառատօնին Հող եւ Արթունի բեմը մեզի ճիշդ այս շունչ առնելու տարածքը բացաւ։
Համերգը երբ վերջացաւ, միտքերուն մէջ մնացողը միայն երգերը չէին, այլ՝ այդ շուրջպարի օղակին մէջի զօրակցութիւնն ու անկեղծութիւնն էր։
