Հոգեհանգիստ՝ Նայիրի Պետրոսեանի ծնողներուն համար

Սեւ Ծո­վեան Տնտե­սական Հա­մագոր­ծակցու­թեան Կազ­մա­կեր­պութեան մօտ Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պետու­թեան մշտա­կան ներ­կա­յացու­ցիչ Նա­յիրի Պետ­րո­սեան կարճ ժա­մանա­կի մէջ դժբախ­տութիւ­նը ու­նե­ցաւ կորսնցնե­լու ծնող­քը՝ Ռու­բէն Պետ­րո­սեանն ու Վա­նու­հի Սեդ­րա­կեանը։

Այս առ­թիւ, Ներ­կա­յացուցչու­թեան հա­մակիր­ներ 20 Օգոս­տոս 2026, Հինգշաբ­թի երե­կոյ, հո­գեճաշ մը կազ­մա­կեր­պե­ցին Ս. Փրկիչ Ազգ. Հի­ւան­դա­նոցի եր­դի­քին տակ։

Ն.Ա.Տ. Սա­հակ Բ. Պատ­րիարք Հայ­րը նա­խագա­հեց Հի­ւան­դա­նոցի մատ­րան մէջ կա­տարո­ւած հո­գեհանգստեան պաշ­տօ­նին, որուն մաս­նակցե­ցան Գերշ. Տ. Արամ Ար­քեպս. Աթէ­շեան, Աթո­ռոյս վե­ղարա­ւոր միաբան­ներն ու քա­հանայ հայ­րեր, ինչպէս նաեւ հա­մայնքա­յին հաս­տա­տու­թեանց՝ խնա­մակա­լու­թեանց, հո­գաբար­ձութեանց, թա­ղային խոր­հուրդնե­րու եւ Ստան­պուլա­հայ մա­մու­լի ներ­կա­յացու­ցիչնե­րը։ Մեր Հո­գեւոր Պե­տի ար­տա­սանած հանգստեան աղօթ­քով յի­շատա­կուե­ցան Ռու­բէն Պետ­րո­սեանն ու Վա­նու­հի Սեդ­րա­կեանը։

Ապա ներ­կա­ներ առաջ­նորդո­ւեցան Կո­միտաս Վրդ.ի անո­ւան ձօ­նուած սրա­հը, ուր հո­գեճաշ սար­քո­ւեցաւ։

Այստեղ բա­րի գալստեան խօս­քով հան­դէս եկաւ Կար­գա­դիր Յանձնա­խումբէն Նո­ւարդ Աւե­տիքօղ­լու։ Օրո­ւան հա­մակար­գող եւ Ժա­մանակ օրա­թեր­թի խմբա­գիր Արա Գօ­չու­նեան ելոյթ ու­նե­ցաւ ու նախ որ­դիական երախ­տի­քը յայտնեց մեր Հո­գեւոր Պե­տին, որ սի­րով նա­խագա­հեց սոյն մէկ­տե­ղու­մին, ապա շնոր­հա­կալու­թիւն յայտնեց Ս. Փրկիչ Ազգ. Հի­ւան­դա­նոցի Հո­գաբար­ձութեան, որ սի­րով ստանձնած է հո­գեհանգստեան ու հո­գեճա­շի հիւ­րընկա­լու­թիւնը։ Արա Գօ­չու­նեան ըսաւ, որ ցաւ կը պատ­ճա­ռէ ծնո­ղի մա­հը։ Նա­յիրի Պետ­րո­սեան այդ ցա­ւը ապ­րե­ցաւ եր­կիցս՝ հօր եւ մօր իրա­րայա­ջորդ մա­հուամբ։ Գօ­չու­նեան ըսաւ, որ Նա­յիրի Պետ­րո­սեան իր հա­րազատ տեղն ու­նի մեր հա­մայնքին մէջ եւ կը ներ­կա­յաց­նէ Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պետու­թիւնը։ Յա­նուն Կար­գա­դիր Յանձնա­խումբին եւ ներ­կա­ներուն ան­գամ մը եւս ցա­ւակ­ցե­ցաւ եւ մխի­թարու­թիւն մաղ­թեց իրեն։

Ապա ելոյթ ու­նե­ցաւ Նա­յիրի Պետ­րո­սեան եւ շնոր­հա­կալու­թիւն յայտնեց բո­լորին՝ սկսեալ Ամեն. Ս. Պատ­րիարք Հօր­մէ, Կար­գա­դիր Յանձնա­խումբէն, Ս. Փրկիչ Հի­ւան­դա­նոցի Հո­գաբար­ձութե­նէն, որոնք եկած էին ցա­ւակ­ցե­լու իր ծնող­քին մա­հուան առ­թիւ։ Պետ­րո­սեան իր ու­րա­խու­թիւնը ար­տա­յայ­տեց, որ բախտն ու­նե­ցած էր մին­չեւ այ­սօր վա­յելե­լու ծնող­քին ներ­կա­յու­թիւնը եւ յոյս յայտնեց, որ օր մը նո­րէն միասին պի­տի ըլ­լան։

Հուսկ բան­քը ար­տա­սանեց Ամեն. Ս. Պատ­րիարք Հայ­րը եւ ըսաւ, որ մար­դու կեան­քին մէջ շատ մեծ ազ­դե­ցու­թիւն ու­նին եր­կու զգա­ցումներ՝ ու­րա­խու­թիւնն ու տխրու­թիւնը։ Ու­րա­խու­թիւնը բաժ­նուելով կը շատ­նայ, իսկ տխրու­թիւնը՝ կը նո­ւազի։ Այ­սօր մենք քով քո­վի եկած ենք Նա­յիրի Պետ­րո­սեանի տխրու­թիւնը բաժ­նե­լու։ Ապա մեր Հո­գեւոր Պե­տը խօ­սեցաւ մա­հուան եւ յա­րու­թեան մա­սին եւ ըսաւ, որ մա­հը վախ­ճան չէ, քա­նի մենք քրիս­տո­նեաներ ենք եւ կը հա­ւատանք յա­րու­թեան։ Նո­րին Ամե­նապա­տուու­թիւնը ու­րա­խու­թիւն յայտնեց, որ Նա­յիրի Պետ­րո­սեան քրիս­տո­նէական հա­ւատ­քով կը մօ­տենայ իր ծնող­քի կո­րուստին։ Պատ­րիարք Հայ­րը ըսաւ, որ ներ­կա­ներ ծա­նօթ չէին հան­գուցեալ­նե­րուն, սա­կայն ու­րախ էին անոնց որ­դին ճանչնա­լով։ Խօս­քի աւար­տին մեր Հո­գեւոր Պե­տը ան­գամ մը եւս ցա­ւակ­ցե­ցաւ Նա­յիրի Պետ­րո­սեանին եւ երկնա­յին հան­գիստ մաղ­թեց անոր ծնո­ղաց, իսկ իրեն՝ Ս. Հոգ­ւոյ մխի­թարու­թիւնը։