7Յունիսի ընտրութիւններու ընդառաջ Ռուսիոյ Դաշնութիւնը հետզհետէ կը յստակացնէ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինեանի դէմ։ Ռուսական մամուլի մէջ յաճախակի դարձած հակահայ մեկնաբանութիւններուն կը ձայնակցի նաեւ Պելառուսի նախագահ Լուքաշենքոն։ Բոլորը միասնաբար կը յուշեն Ուկրանիոյ ներկայ պայմանները, որոնք բնական հետեւանքը եղան այդ երկրի ՆԱԹՕ-ի անդամակցելու ցանկութեան եւ քայլ առ քայլ Եւրոմիութեան մերձեցման։
Հայաստան ցարդ չէ յայտարարած նման հակում մը, սակայն հայ ժողովուրդի մօտ տիրող հիասթափութեան հոգեբանութիւնը ինքնին ազդակ մը դարձած է երկրէ ներս հակառուսական մթնոլորտի մը գոյանալուն։
Փաշինեանի որդեգրած քաղաքական ուղին ուրիշ բան չէ, եթէ ոչ թարգման հանդիսանալ ժողովուրդի զգացումներուն։
Յայտնի է որ Ռուս փորձագէտները կ՚անտեսեն հոգեբանական այս ազդակը եւ կատարուածը կը մեկնաբանեն Փաշինեանի անձնական նախաձեռնութիւն ըլլալով։
Տուեալ պայմաններու տակ Ռուսաստան սկսած է Հայաստանի հետ խօսիլ սպառնալիքի լեզուով, օրակարգի բերելով իր երկրէն ներածուող բնական կազի սակերը։ Աւելին՝ Ռուսաստան Հայաստանէն դէպի իր երկիր արտածուած ապրանքներուն դէմ ալ շրջափակում կատարել կը փորձէ։ Դիտումնաւոր կերպով սահմանի մուտքին կը սպասեցնէ հայկական միրգով լեցուն բեռնատարները, մինչեւ որ փճանան անոնց պարունակութիւնը։ Վերջին շրջափակումը կատարուեցաւ հայկական ծաղկաբուծութեան դէմ, երբ Ռուսաստան արգիլեց հայկական ծաղիկներու ներածումը դէպի իր երկիր։
Հայաստան արդէն իսկ հիմնադրութեան տարիներէն ի վեր սովոր է հարեւան երկիրներու կողմէ գործադրուած տնտեսական շրջափակումներուն։ Մէկ կողմէն Թուրքիա, միւս կողմէն Ատրպէյճան երկար տարիներ Հայաստանի սահմանները փակ պահեցին ամէն տեսակ առեւտրական փոխանցումներու դիմաց։ Այդ նոյն շրջանին մերթ ընդ մերթ ականատես եղանք նաեւ Վերին Լարսի սահմանին յարուցուած արհեստական արգելքներուն։ Այդ տեսակի շրջափակումները երբեք չեն բերած ակնկալուած ազդեցութիւնը։ Ճիշդ է որ Հայաստանն ալ, ինչպէս ցանկացած երկիր կարիք ունի ազատ անցքի միջոցներու, թէ արտածման եւ թէ ներածման համար։ Սակայն այդ շրջափակումները ոչ երեկ յաջողեցան Հայաստանի Հանրապետութիւնը ծնկաչոք ընելու, ոչ ալ այսօր նման հեռանկար մը կայ։
Հապա այս բոլորը ինչպէ՞ս կ՚ազդէ հայ ընտրողի նախասիրութեան։ Արդեօք ան պիտի խրտչի՞ երբեմնի մեծ եղբօր սպառնալիքներէն, թէ ոչ ալ աւելի պիտի ամրացնէ դիրքերը յանուն ազատ-անկախ պետականութեան եւ ազգային արժանապատուութեան։
