Agos 30 Yaşında etiketli haberler

AGOS’un neye ihtiyacı var? Aynaya daha çok bakmaya:) İnsana dair hiçbir duyguya gözünü kapatmadan, olumsuz duyguları da umutla yoğurmaya, heyecana, gayrete… Elbette daha çok okura, daha fazla paylaşılmaya ve daha fazla emeğe… Herkesin gayretine, emeğine sağlık. Ha gayret AGOS, nice yıllara…

1990’lardan itibaren Türkiye medyasında Ermeniler ve Ermenistan hakkında çok sayıda yanlış, abartılı ya da düpedüz manipülatif haber dolaşıma giriyordu. Aynı şekilde Türkiye’deki gelişmeler de Ermenistan kamuoyuna çoğu zaman çarpıtılarak aktarılabiliyordu. Her iki tarafta da düşmanlık söylemi iç politikada kullanışlı bir malzemeydi. Türkiye’de Ermenistan karşıtlığı, Ermenistan’da ise Türkiye karşıtlığı seçim dönemlerinde kolayca devreye sokulabilen bir araçtı. İşte Agos, tam bu noktada devreye giriyordu.

Nice badireden geçmiş kurumlar, kaçınılmaz olarak pek çok eşik barındırır içinde. Söz konusu Agos olunca eşikten öte bir de ortak 19 Ocak miladımız var. Agos’un geleceği olacakların zaman ve mekânda kendi aidiyet koordinatlarını sil baştan oluşturabilmeleri en büyük dileğim. Yeni hikâyeler ancak böyle yazılabiliyor. Bunu yaparken bir avuç çılgının o ilk dönem merak ve hevesleri ve elbette bütün resmî anlatıları, yalanı, riyayı yıkmaya muktedir bire bir insan hikâyeleri eşlikçileri olsun hep. Bir kaldırım hatrına. İnadına.

Agos’un tarlada tohum ekmek için açılan yol, çığır demek olduğunu biliyoruz değil mi artık? Agos kendi agosuna nice tohumlar ekti, orada nice tohumlar yeşertti ama heveskârlığından, atılganlığından, gayretinden ilhamla ben o çığırı türkü çığırmak diye de duydum daima. Hrant Dink de, Agos da hep kendi türkülerini çığırarak büyüdüler, sesleri daha ötelerden, daha daha ötelerden duyulsun diye, duyulana dek.

Bu 30 yılda gazetemize emek veren, okuyan, görüş ve eleştiri bildiren, zaman zaman yaşanan dağıtım sorunlarına rağmen Agos’a abone olmaktan hiç vazgeçmeyen, zor zamanlarda yanımızda duran tüm okurlarımıza, dostlarımıza, yayın yönetmenlerimize, editörlerimize, yazarlarımıza, çizerlerimize, muhabirlerimize, grafikerlerimize, fotoğrafçılarımıza, dağıtımcılarımıza, abone-muhasebe işlerimizle uğraşanlara, kurucularımıza minnetle. Ama en çok da Hrant Dink’e...

Gazetemizin kurucusu Hrant Dink, 2006'da Agos’un kuruluşunun 10. yılı vesilesiyle bir dizi yazı kaleme almıştı. Bu yazılardan bir kısmını hatırlatmayı istedik. Hrant Dink’in 31 Mart 2006’da yayınlanan yazısı Agos’un başardıkları üzerineydi. Bu çerçevedeki diğer yazılarından seçmeleri de önümüzdeki haftalarda yayınlayacağız.

Agos’tan besleniyor, kamuoyuna, en azından hukukçulara duyurmaya, çözüm önerileri geliştirmeye çalışıyorduk. Agos’un benim hayatımda başka bir nedenle de önemli bir yeri var. Amerika’daki akrabalarımla Agos sayesinde buluştum. Hrant’ı, Diran’ı, Baron Seropyan’ı saygıyla anıyorum ve yazıyı Agos’un kuruluş toplantısında konuşan Luiz Bakar’ın sözleriyle bitirmek istiyorum: “Aslında bu insanlar tesadüfen geldi bir araya ama Hrant olmasaydı olmazdı.”

Kölelik ister istemez kölenin alınıp satılmasıyla beraber işleyen bir “kurum”. Beşeriyet tarihinde köle ticaretinin ayyuka çıktığı dönem, Afrika ile Amerika olarak adlandırılan yeni kıta arasında 1550-1850 arası. Ticaret “arz” cephesinde Portekizlilerin Batı Afrika kıyılarını keşfiyle başlar ve eşzamanlı olarak “talep” cephesinde yeni kıtanın kolonizasyonuna ve işgücü ihtiyacına karşılık gelir.

"Agos, haksızlıkları sonlandıracak yetkiye sahip değil ama bu haksızlıkları, baskıları dile getirerek Türkiye Ermenilerinin vatandaş olabilmesi yolunda büyük katkıda bulundu. Bir de tabii işin kolektif veya toplumsal onur kısmı var çünkü sana yapılan haksızlık karşısında itiraz edememek seni küçük düşürür. Bir bakıma Agos, Türkiye Ermeni toplumunun onurunu da ayakta tuttu."