Կիւլթէն Քայայի յուշերը՝ Հրանդ Տինք եւ Ահմէտ Քայայի մասին

Խիստ տպաւորիչ էր Ահմետ Քայայի կնոջ՝ Կիւլթէնի հետ ունեցած զրոյցը, որ նախորդ թիւերու մէջ մաս առ մաս հրատարակուեցաւ «Ակօս» էջերուն վրայ։

Ուղիղ 25 տարիներ անցան Ահմետ Քայայի մահէն այս կողմ։ Իսկ այս շաբաթ կը յիշատակենք Հրանդ Տինքի մահուան 19-րդ տարելիցը։ Որոշեցի այս շաբաթուան համար այդ հարցազրոյցէն հատուածներ փոխանցել իմ ընթերցողներուն։

Կիւլթէն Քայայի ուղղուած առաջին հարցումս եղաւ թէ, այդ տխուր թուականէ, 2007-ի 19 Յունուարէն առաջ Ռաքէլ Տինքը կը ճանչնա՞ր, թէ ոչ։

«Ո՛չ» ըսած էր տիկին Կիւլթէն։ Ես եւ Ահմէտը Հրանդը կը ճանչնայինք։ Ահմէտին լինչի ենթարկուած օրերուն բարեկամներէս մէկուն ընկերակցութեամբ Լեւենթի մեր գրասենեակը եկած էր։ Կը փորձէր Ահմէտը մխիթարել եւ քաջալերել։

Նախքան այս հանդիպումը արդէն իրարու հանդէպ յարգանք ունեցող մարդիկ էին։ Ամէն անգամուն լարուած ուշադրութիւնով կը հետեւէինք անոր հեռատեսիլի պաստառէն սփռուած ելոյթներուն։

Ահմէտի մահէն ետք Հրանդի հետ կը հանդիպէինք հասարակական կազմակերպութիւններու ձեռնարկներու առիթով։

19 Յունուարին ես Ճիհանկիրն էի։ Հեռուստացոյցը բաց էր եւ ներքնագիրը կը գոյժէր անիծեալ պատահարը։ «Հրանդ» կ՚ըսէր լրահոսը, «Ակօս» կ՚ըսէր, սպաննութիւն։ Կը դժուարանայի ընկալելու…

Այշէ Էօնալին զանգեցի։ «Լսեցի՞ր» հարցուցի։ Հրանդը…

Ես հիմա հոն կ՚անցնիմ պատասխանեց Այշէ եւ ես ալ շտապեցի դէպի «Ակօս»ի խմբագրատուն։ Հրանդը տակաւին հոն էր։ Ուր որ ինկաւ։ Կը յիշեմ Սերայի գալը։ Ապահովութեան ուժերը պաշարած էին Հրանդին գտնուած տարածքը։ Չէին արտօներ որ որեւէ մէկը մօտենայ։ Իսկ Սերա կը բղաւէր «Ան իմ հայրս է»։

Այդ պահուն հազիւ 15-20 հոգի էինք տեղւոյն վրայ։ Յետոյ վեր բարձրացայ։ Սա պահուն անգամ կը յիշեմ այդտեղ տիրող քաօսային մթնոլորտը։

Ի՞նչ եղաւ, ինչպէս եղաւ չեմ յիշեր, բայց ձեռքս տետրակ ու գրիչ մը սկսայ եկող հեռախօսազանգերուն պատասխանել եւ փնտռողները արձանագրել»։

«Ուրեմն դուք էիք», զարմացած կը հարցնեմ ես։ «Քանի քանի անգամներ անցած էի ձեր քովէն։ Մտքովս իսկ չէր անցներ որ այդ դուք ըլլայիք», խոստովանեցայ։

Հաստատեց Կիւլթէն Քայան։ «Այո» ըսաւ, «այդ ես էի։ Ապա շտապօգնութեան ինքնաշարժներ եկան, Ռաքէլենք եկան, ընտանիքի անդամները… Այշէն իրենց հետ էր։ Ես ալ չես գիտեր ինչ դրդումով նման պարտականութիւն ստանձնած անընդհատ հնչող հեռախօսին կը պատասխանեմ։ Հոն անդրադարձայ թէ Ռաքէլը որքան ուժով կին մըն է։ Նախապէս ալ ծանօթացած էինք բայց այդքան միայն։

Շաֆաք Փեվէյի ծնունդն էր։ Հրանդը եւ Ռաքէլն ալ եկած էին։ Գրկերնին իրենց առաջին թոռնուհի Նորայի հետ։ Ես եւ աղջիկս ուզեցինք որ մենք ալ քիչ կը գրկենք Նորան։ Հրանդը չարտօնեց։ «Հիմա ձեռքէդ կ՚իյնայ» առարկեց։ «Ես հիմա ջուր պիտի տամ իրեն» կը պատճառաբանէր։ Ես ալ ջուր կրնամ տալ վրայ բերի։ Յիշեցուցի որ ես ալ զաւակ մեծցուցած եմ։ Մեղադրեցի զինք եւ վերջապէս յօժարեցաւ։ Նորան մեր աչքի լոյսը դարձաւ եւ յետոյ մէյմն ալ Նարէն կայ։ Հրանդը չէր կրցած տեսնել Նարէն։ Ցաւակցութեան գացած ենք եւ նորածինը անընդհատ կը ճչար, կուլար։ Գարոլինը կը դժուարանար զինք հանդարտեցնելու։ Վերջապէս գիրկս առի երախան եւ յաջողեցայ գնացնել։ Գարոլինը զարմացած կը հարցնէր «Կիւլթէն քոյրիկ ի՞նչ ըրիր որ կրցաւ քնանալ»։ Իրականութեան մէջ բան մը չէի ըրած։ Նորածինը լալէն յոգնած, գիրկս գուն եղած էր այդքան»։

Հապա Ահմէտը՞։ «Ան ալ այսպէս կը խնայէ՞ր աղջիկները» կը հարցնեմ։ Արտակարգօրէն նախանձոտ էր։ Դոյզն իսկ տարբերութիւն չունէր Հրանդէն։

Մելիս հազիւ երկու- երեք տարեկան էր։ Աղբարս Եուսուֆ կը նետէր, կը բռնէր, կը խաղար երախային հետ։ Ահմէտը թող եղած էր։ Մտավախութիւնը կը յայտնէր «Աղբար մէկ տեղը պիտի աւրուի»։ Սա ինչ անիմաստ խօսք էր Աստուած իմ։ Ծօ ատիկա խաղալիք է որ աւրուի՞։ Եղբօրս չէր կրցած ձեռքէդ կ՚իյնայ ըսել, կ՚աւրուի ըսած էր։ Խեղճ Մելիսը հեծանիւ անգամ չկրցաւ գշել Ահմէտի այս հոգատարութեան պատճառաւ։

Աքսորի տարիներուն Փարիզէն զանգահարելով Մելիսը կը հարցնէր։ Երբ գնացած է կ՚ըսէի, կը պահանջէր որ հեռախօսը կուրծքին վրայ դնեմ, որպէսզի սրտի տրոփիւնը լսէ»։

Ակամայ կը տարուիմ մտածելու, կ՚երեւի երկուքին ալ նախզգացում եղաւ իրենց կեանքի տխուր աւարտը եւ ուզեցին լի ու լի վայելել իրենց սէրը։