Հանդիպում՝ որ կը վերացնէ անհաղորդութիւնը

Խմբագրա­տուն կա­տարո­ւած ամէն այ­ցե­լու­թիւն ու­րա­խու­թեան առիթ մըն է թեր­թի աշ­խա­տակազ­մին հա­մար։

Եր­բեմն ըն­թերցող­ներ են այ­ցե­լու­թեան եկող­նե­րը, որոնք կը հե­տեւին թեր­թի գրու­թիւննե­րուն ու երբ առիթ մը յայտնո­ւի կ՚ու­զեն ան­ձամբ ծա­նօթա­նալ աշ­խա­տակզմին հետ։ Եր­բեմն ալ պատ­կե­րացում մը չու­նին եւ պար­զա­պէս Պոլ­սոյ հայ­կա­կան երե­սակը յայտնա­բերե­լու հա­մար կ՚այ­ցե­լեն քա­ղաքի թեր­թե­րու խմբագ­րա­տու­նե­րը։

Այդ այ­ցե­լու­թիւննե­րու ըն­թացքին հիւ­րե­րը հե­տաքրքրո­ւած կ՚ըլ­լան թէ՛ թեր­թի ամե­նօրեայ հոգ­սե­րով եւ թէ հա­մայնքը յու­զող խնդիր­նե­րով։ Փո­խադար­ձա­բար մենք ալ կը հարցնենք իրենց եկած քա­ղաք­նե­րուն պայ­մաննե­րու մա­սին։

4 Օգոս­տո­սի յետ­մի­ջօրէին նման բնոյ­թով խումբ մը այ­ցե­լեց մեզ, նա­խապէս ճշդո­ւած ժա­մադ­րութեան մը հի­ման վրայ։ Մե­զի հա­մար այս այ­ցե­լու­թիւնը ալ աւե­լի տպա­ւորիչ դարձնո­ղը անոնց եկած քա­ղաքն էր։ Հա­լէպէն էին մեր հիւ­րե­րը։ Պէյ­րութի հետ միասին Մի­ջին Արե­ւել­քի կա­րեւո­րագոյն հա­մայնքը կը ներ­կա­յաց­նէին եւ այդ պատ­ճա­ռաւ իսկ յա­տուկ յու­զում յա­ռաջա­ցու­ցին մեր մօտ։ Իրենց հե­տաքրքրու­թիւննե­րը որոշ չա­փով գո­հաց­նե­լէ ետք «Ակօս»ի խմբագ­րա­պետ Եդուարդ Տան­ձի­կեան, հա­յերէն էջե­րու խմբա­գիր Բագ­րատ Էս­դուգեան եւ ինք եւս սու­րիահայ, «Ակօս»ի բազ­մա­մեայ լու­սանկա­րիչ Պերճ Արա­պեան հար­ցումնե­րու տա­րափի տակ դրին իրենց հիւ­րե­րը։

Այս ան­գամ ակօ­սական­նե­րը կ՚ու­զէին իմա­նալ քա­ղաքա­ցիական պա­տերազ­մով ծանր տու­ժած, բնակ­չութեան կէ­սէն աւե­լին կորսնցու­ցած հա­լէպա­հայե­րու ներ­կայ պայ­մաննե­րում մա­սին։

Ու­րա­խու­թեամբ վե­րահա­սու եղանք թէ հա­լէպա­հայ կեան­քը վե­րագ­տած է իր բնա­կան ըն­թացքը։ Հո­սան­քի, կա­զի եւ այլ կեն­սա­կան նիւ­թե­րու մա­տակա­րարու­մը մե­ծաւ մա­սամբ ապա­հովո­ւած է։ Անվտան­գութեան խնդիր­ներ ընդհան­րա­պէս չու­նին։ Մնա­ցեալը քա­ղաքա­ցիական պա­տերազ­մի բեր­մամբ ծան­րա­պէս ճնշո­ւած երկրի մը վե­րական­գումն է, որ ժա­մանա­կի կը կա­րօտի ինչպէս ամե­նու­րէք, Սու­րիոյ մէջ եւս։

Միւս կող­մէ մեր հիւ­րե­րը բա­ւակա­նին տպա­ւորո­ւած էին Պոլ­սոյ այ­ցե­լու­թե­նէն։ Անոնք առի­թը ու­նե­ցած էին տես­նել, Սուրբ Սո­ֆիայի Տա­ճարը, նա­ւապ­տոյտ կա­տարել Վոս­փո­րի եր­կայնքով, այ­ցե­լած էին Պատ­րիար­քա­րան եւ «Ակօս»է ետք ալ մտա­դիր էին 23,5 Հրանդ Տինք Յի­շողու­թեան Վայր այ­ցե­լելու։

Հա­մարեա բո­լորին հա­մար առա­ջին այ­ցե­լու­թեան բնոյթ ու­նե­ցող շրջա­գայու­թիւնը իրենց մօտ եւս յա­ռաջա­ցու­ցած էր խոր տպա­ւորու­թիւններ։

Նման հան­դի­պումնե­րը ինքնա­բերա­բար կը յու­շեն նոր հար­ցադրումներ։ Ինչպէս կ՚ըլ­լայ թէ իրա­րու այսքան հա­րազատ սփիւռքի բե­կոր­ներ, այսքան ան­տե­ղեակ եւ ան­հա­ղորդ մնա­ցած ըլ­լան իրա­րու հան­դէպ։ Այս այ­ցե­լու­թիւնը այդ ան­հա­ղորդ մնա­լու երե­ւոյ­թը վե­րաց­նող բնոյ­թով խիստ շա­հեկան էր թէ՛ մեզ ակօ­սական­նե­րուս եւ թէ մեր հիւ­րե­րուն համար։