Hileli terazi

Fransız milletvekili ve senatörlerin, soykırımı inkâr edenlerin cezalandırılmasına yönelik yasayı Anayasa Konseyi’ne taşıması, diasporada Ermeni siyasetini yönlendiren grupların düştüğü açmazın somut bir göstergesi oldu.

Bu açmazı, Ermenilerin yaşadığı acıların Türkiye tarafından tanınması için uluslararası güç siyasetinin dengelerine bel bağlamak olarak açıklayabiliriz. Görülüyor ki, bu karmaşık dengeleri Ermeniler yararına kullanmayı temel alan bir strateji, eninde sonunda kaybetmeye mahkûmdur.

Fransa’da kabul edilen yasanın, Fransız devletinin veya Nicolas Sarkozy’nin, Ermenilerin yaşadığı acıların inkâr edilmesinden duyduğu büyük üzüntünün sonucu olmadığı aşikâr. Fransa’daki siyasi ve toplumsal zeminde, bu yasanın arkaplanında, oy kaygısı, yabancı karşıtlığı ve İslamofobi yer alıyor. Daha bir yıl önce Senato tarafından reddedilen tasarıyı yeniden gündeme getiren dinamik, Ermenilerin adalet beklentileriyle, Fransız siyasi ortamındaki Türkiye karşıtı negatif unsurların buluşmasına dayanıyor.

Oysa Ermeni meselesinin çözümü, negatif değil pozitif değerlerin bir parçası haline gelmek zorunda. Ermenilerin Türkiye’ye yönelik haklı adalet talepleri, Fransa ya da bir başka devletin çıkarının malzemesi değil, insan hakları, demokratikleşme, diyalog ve açıklık gibi evrensel değerlerin ayrılmaz unsuru olabilmeli. Türkiye’ye illa bir dış dayatmada bulunulacaksa, ülkede demokrasinin çıtasını yükseltecek, iyiye doğru gidişi tetikleyecek sonuçlar doğuran bir strateji için mücadele edilmeli. Resmi milliyetçi tezleri dokunulmaz kılacak adımlar, ulaşılmak istenen nihai hedefi yakınlaştırmayacak. Zira, uluslararası ilişkilerin hileli tartılarında, Türkiye, bir avuç kalmış Ermenilerin yanında her zaman daha ağır basıyor.

Bu gerçekçi tabloyu görenlerin sayısının artması, hem Ermenilerin hem de Türklerin yararına olacak.