Թող յագենայ բարիի պապակը

Պարոյր Սեւակ իր գլուխգործոցի՝ «Անլռելի Զանգակատուն»ի մուտքին ակնարկելով 1869 թուականին, կ՚ըսէ «Այդ տարի Մայր Հայաստանի արգանդը եղաւ սրբօրէն բեղուն»։

Այս խօսքերով կ՚ողջունէ ապագայի Ամենայն հայոց բանաստեղծի ծնունդը։

Հապա սուրբ քաղաքի, Երուսաղէմի արգանդը ինչպէ՞ս բնութագրել մանուկ Յիսուսի ծնունդի առիթով։

Կասկած չկայ որ երկրագունդի արեգակի շուրջ դարձի մեկնակէտը համարուեցաւ այդ ծնունդի հետ կապուած։ Միանգամ ընդմիշտ անցեալի վերագրուեցան ցարդ գործածուող բոլոր օրացոյցային տոմարները։

Երբ օր մը այսքան մեծ նշանակութիւններ կը պարփակէ իր մէջ, ինքնաբերաբար մարդկային բոլոր յոյսերն ու ակնկալութիւններն ալ աղերս կ՚ունենան այդ օրէն։ Սա բոլոր տրամաբանութիւնները գերազանցող երեւոյթ է։ Ոչ ոք կը համարձակի «Անցնող տարիէն ի՞նչ տեսանք որ, եկողէն ինչ սպասենք» հարցնելու։ Աւելի հեշտ է հետեւիլ հոսանքին եւ կիսել համատարած բարեմաղթանքը, երջանիկ տարիի մը յոյսով։

Շնորհաւոր Նոր Տարի եւ Սուրբ Ծնունդ՝

«Քրիստոս Ծնաւ եւ Յայտնեցաւ,

Օրհնեալ է Յայտնութիւնը Քրիստոսի»