Meg Nota

Ermenice şarkılar söyleyen bir çocuk korosu söz konusu olduğunda bu alanın anlamı biraz daha büyüyor. Çünkü burada çocuk yalnızca bir melodi öğrenmiyor. Bir dilin sesine, bir kültürün hafızasına, bazen evde artık çok sık duyulmayan bir kelimenin sıcaklığına temas ediyor.

Robert Mlkeyan'ın sanat yaşamındaki en önemli dönüm noktalarından biri kuşkusuz 2000'de kurduğu Ermenistan Devlet Oda Korosu oldu. Bugün ülkenin en saygın müzik kurumlarından biri kabul edilen topluluk, yalnızca Ermenistan'ın değil, dünya koro müziğinin de dikkat çeken temsilcileri arasında yer alıyor.

Rachmaninoff, “The Muse / Muza” romansını Şaginyan’a ithaf eder. Şaginyan ise 1913 yılında yayımlanan Orientalia adlı şiir kitabını Rachmaninoff’a adar. Birinin müzikle, diğerinin şiirle verdiği bu karşılık, iki sanatçı arasındaki ilişkinin en zarif izlerinden biridir.

Kanunun yeni versiyonu "Bas-kanun", Ermeni müziğinde bir devrim niteliğindedir. Bu çalgının fikir babası besteci Ara Gevorgyan, yapımcısı ise usta Albert Zakaryan’dır. Bas-kanun, dünyada türünün ilk örneğidir. Tuapse şehrinden getirilen sert bir ağaçtan yapılmıştır.

Besteci bir padişah olan Selim III döneminde Hampartsum’un geliştirdiği bu nota sistemi, saray tarafından da destek gördü ve uzun yıllar boyunca klasik Türk müziği eserlerinin yazıya geçirilmesinde kullanıldı.

Bugün sahnede Ermenice bir şarkı söylediğimde, o kilisedeki nağmeyi hatırlarım. Mikrofonun ucunda sadece bir melodi yoktur, bir dede sesi vardır. Bir çocukluk vardır. Çok dilli bir mahallenin hafızası vardır.

Dikran “Oğlum, duduk Ermeni elması (kayısı) ağacının güzelliğini, zarafetini ve hüznünü, nefesiyle sese dönüştürenlerin çalgısıdır” diye ekledi. Garabet bu büyülü çalgıyı elinde tuttuğuna inanamıyordu. Sonra Dikran, duduk’u geri istedi ve iki dudağı arasına sıkıştırdı. Babası Semerci Dikran öyle bir üflüyordu ki!