Meg Nota

Bugün sahnede Ermenice bir şarkı söylediğimde, o kilisedeki nağmeyi hatırlarım. Mikrofonun ucunda sadece bir melodi yoktur, bir dede sesi vardır. Bir çocukluk vardır. Çok dilli bir mahallenin hafızası vardır.

Dikran “Oğlum, duduk Ermeni elması (kayısı) ağacının güzelliğini, zarafetini ve hüznünü, nefesiyle sese dönüştürenlerin çalgısıdır” diye ekledi. Garabet bu büyülü çalgıyı elinde tuttuğuna inanamıyordu. Sonra Dikran, duduk’u geri istedi ve iki dudağı arasına sıkıştırdı. Babası Semerci Dikran öyle bir üflüyordu ki!