Gaye Boralıoğlu

Bildiğim bir şey var, Hrant’a özgü olan o güç ne ise, on dokuz yıldır binlerce insanı bir araya getiriyor, o gün onun katledilişine tanıklık edenler hatıralarını sessiz sedasız kardeşlerine, çocuklarına anlatıyor. Bitimsiz yasın büyük kuvveti, memleketin semalarında bir umut ihtimali yaratıyor; Hrant’ın sözünün yerde kalmayacağına, barışın ve adaletin bir gün gerçekleşeceğine, suyun illâki çatlağını bulacağına dair bir umut! Dostumuz, arkadaşımız, yoldaşımız, vicdanımız, kalbimiz. Bir kez daha sana sesleniyoruz şimdi: Buradayız Ahparig!

Manuel vizörden baktığında başkalarının hikâyelerini görürdü. Yahut da tam tersi onun baktığı yerde insanlar bir hikâye edinirlerdi. Her fotoğraf sanatçısına nasip olmayan bu özellik onun istisnasız her karesinde vardır.