Sarem Külegeç Şeşetyan

Carl Orff’un Carmina Burana’sı ve Wolfgang Amadeus Mozart’ın Requiem’i elbette gecenin zirve noktaları ve izleyicinin en yoğun dahil olduğu eserlerdi. Farklı dönemlere ait olsalar da Gabriel Fauré, Johann Sebastian Bach ve Ahmet Adnan Saygun eserleri gece boyunca akıcı bir çizgide ilerledi.

Sayat Nova Çocuk Korosu’nun yıl sonu konseri, yalnızca çocukların sahne performansını değil; Ermenice şarkılar aracılığıyla kuşaklar arasında kurulan bağı, kültürel mirasın aktarımını ve müziğin birleştirici gücünü de görünür kıldı. Ortaköy Tarkmançats Okulu’ndaki konser, çocuk korolarının dil, kimlik ve dayanışma duygusunun gelişimindeki rolünü hatırlatırken, İstanbul Ermeni toplumunun müzik geleneğinin yeni kuşaklarla yaşamaya devam ettiğini bir kez daha gösterdi.

Azınlık olmak, çoğunluğun referanslarına uyum sağlamak demekse; bir anlatının merkezinde yer almak, o referansın kendisi olmak, bambaşka bir aidiyet duygusu yaratıyor. Geçtiğimiz günlerde izlediğim “52 Hertz” tiyatro oyunu da bu duyguyu yeniden hatırlattı.

İnsan zihni bağlar kurmadan duramıyor. Aynı hafta izlediğim iki tiyatro oyunu, "Ha Kurtuluş Ha Kınalı" ve "Baronyan Yeniden Yükleniyor" beni bu yazının başına oturttu. Prodüksiyonların dikkat çeken isimlerinden, oyun arasında mekik dokuyan Hangardz grubu oyuncusu Sevada Haçik Demirci ile de buluştuk. Kendisiyle bu yoğun süreci, üstlendiği rollerini ve oyunlar hakkındaki düşüncelerini konuştuk.

Okul gibi insan öğesinin bolca bulunduğu yapılarda matematik formülü gibi ekle/eksilt ile işler düzelmiyor, ilişkilerdeki denge ve dinamiği görmezden gelerek dahası başarılamıyor. Yoksunlukta işini iyi yapmış bir idareye, varlıkta ilk yapılması gereken; yeni bir yapılanma macerasına atılmak mıydı, hakkıyla teşekkür etmek miydi? Hangisi daha yakışık alırdı? Sırf yapma hakkı var diye yapılan her müdahale olumlu sonuç vermeyebilir. Gelinen noktada tarafların hayal kırıklığını da tepkileri de anlaşılır buluyorum.