Deniz Keziban Çakıcı

Gülistan Doku dosyasına baktığınızda, yalnızca bir kayıp görmezsiniz. Bir öncelik sıralaması görürsünüz. Eski valinin hala, “Ben emniyette ifade vermem” diyebiliyor olması, bu öncelik sonucudur. Devlet her zaman doğrudan öldürmez. Bazen korumayarak öldürür. Bazen görmeyerek öldürür. Bazen gecikerek, gerekli önlemi almayarak öldürür. Bazen sessizlikle öldürür.

Fransa'daki yerel seçim sonuçları hala konuşuluyor. Paris’te, Lyon’da, Marsilya’da tartışmalar yine bildiğimiz eksenlerde döndü: Kamu hizmetleri, güvenlik, ulaşım, konut. Ama asıl hikâye, banliyölerde yazıldı. Orada mesele çöp ya da ulaşım değildi. Mesele şuydu: Ben bu ülkenin eşiti miyim? Mesele, görünmekti ve devletin gözünde eşit, denk hale gelmekti.

Müze küçük ölçekte “resmi tarih” üretimine benzer: Geçmiş seçilir, yüceltilir; alternatif sesler susturulur. Kemal’in müzesinde Füsun’un ruhu ve sesi, resmi tarihte kadınların, çocukların, alt sınıfların, azınlıkların, ezilenin sesi yoktur.

Kemal’in müzesi Füsun’un varlığını değil, dondurulabilir hâlini sever. Müze bir mahkeme tutanağı gibi çalışır: “Kanıt var.” Ama kanıtlanan Füsun’un sevgisi değil, Kemal’in takıntısının meşruiyetidir.

Epstein dosyasına sadece “zengin sapık” ya da “pedofili vakası” diye bakmak, fotoğrafın en yüzeysel kısmına odaklanmak olur. Bu dosya bir suç hikâyesinden çok daha fazlası: iktidarın, para ve statüyle birleştiğinde insan bedenleri üzerinde nasıl örgütlendiğini gösteren bir röntgen filmi.

"Hrant’ın bedeni, bu kırılmayı ekilen her tedirginlikte yeniden yaşadı. Ama bu kırılmayı bir yaraya çevirmedi. Onu bir duyguya dönüştürdü. Birlikte yaşamanın mümkün olduğu bir duyguya. Herkes için yer açan, kimseyi dışarıda bırakmayan bir duyguya."