Այդ մենք չենք, մի՛ թակէք մեր դռները

Հաճե­լի է շրջա­գայել «Ինսթեկ­րամ»ի վրայ, քա­նի իւ­րա­քան­չիւր քայ­լա­փոխին կը հան­դի­պիս անակնկա­լի մը։

Յան­կարծ կը յայտնո­ւի շատ հա­րազատ, շատ յայտնի դէմք մը, որ իր քնքուշ ձայ­նով քեզ կը տա­նի հին յու­շե­րու։ Վա­լիա Սամ­վէ­լեանն է, որ կը կա­տարէ «Քոյր Իմ» եր­գը։

Տա­կաւին այդ եր­գի ազ­դե­ցու­թեան մէջ ես, երբ այս ան­գամ հիացու­մով կը դի­տես ոչնչաց­ման դա­տապար­տո­ւած իրի մը, եր­բեմն բո­լորո­վին փտած ժան­գո­տուած ինքնա­շար­ժի մը կամ ժա­մացոյ­ցի մը նո­րոգ­ման, ի՞նչ խօսք վե­րակեն­դա­նաց­ման աշ­խա­տան­քի փու­լե­րուն։

Մերթ փի­լիսո­փայա­կան վեր­լուծումներ, մերթ պատ­մա­կան դէպ­քի մը մա­սին բա­ցայայ­տումներ իրար կը յա­ջոր­դեն բջջա­յին հե­ռախօ­սի փոք­րիկ էգ­րա­նին վրայ։

Այդ ան­գամ հան­դի­պեցայ շի­կահեր հա­յու­հիի մը, որ նիւթ կ՚ու­նե­նանար Ատրպէյ­ճա­նի եր­բեմնի համ­բա­ւաւոր երգչու­հին՝ Զայ­նապ Խան­լա­րովան։ Ան փո­խան­ցե­լով «Այդ տա­րինե­րուն սաղ Հա­յաս­տա­նը երե­կոյեան ժա­մերուն Պա­քուն կը միաց­ներ, Զայ­նա­պը լսե­լու հա­մար» նա­խադա­սու­թիւնը կը ներ­կա­յաց­նէ իր առար­կութիւ­նը։ «Ո՛չ» կ՚ըսէ շի­կահեր հա­յու­հին։ «Մենք Զայ­նապ լսե­լու հա­մար չէինք միաց­ներ Պա­քուն, քա­նի որ Շե­րամ, Շա­հեն, Հա­ւասի կամ Սա­յաթ Նո­վա կը լսէինք»։

Այ քեզ բան շե­կահեր ու կար­ճա­միտ հա­յու­հիս։ Մի­թէ մէ­կը լսե­լը ար­գե՞լք է միւ­սին։ Խոս­տո­վանիմ թէ Զայ­նապ Խան­լա­րովա­յի երաժշտու­թիւնը ին­ծի հա­մար ալ այդքան հա­ճելի չէ, որ­քան որ Գա­րա Գա­րաեւի, Արիֆ Մե­լիքեանի կամ Ու­զէյր Հա­ճեպե­քովի երաժշտու­թիւնը։ Դա­սական­նե­րու այս բա­ղան­քէն անցնինք ժո­ղովրդա­կան երաժշտու­թեան, ո՞վ կրնայ մեր­ժել Ռա­շիդ Պայ­պութո­վի սրտա­խօսիկ կա­տարումնե­րը։ Մեր շի­կահեր գե­ղեց­կուհին իր ելոյ­թին փոր­ձեց նաեւ մու­ղա­մը ռա­պիլի հետ նոյ­նացնել։ Եթէ ռա­պիզը քու ճա­շակովդ չէ, պէտք չու­նիս Հա­յաս­տա­նի սահ­մաննե­րէն դուրս նայելու։ Սկսե­լով Արամ Ասատ­րեանի թա­գաւո­րու­թե­նէն, այ­ցե­լէ Երե­ւանի հարսնա­տու­նե­րը եւ հոն թա­փէ քու մէջ աճե­ցու­ցած բո­լոր նող­կանքը»։

Վեր­ջա­պէս այ­լա­մերժ, հետզհե­տէ այ­լա­տեաց նման սնա­մէջ ազ­գութիւննե­րով մի՛ թա­կէք մեր դռնե­րը։

Մենք Հան­դինկթնի «Քա­ղաքա­կրթու­թիւննե­րու բախման շրջա­ն»ի մա­սին տե­սու­թիւնը ծի­ծաղով դի­մաւորող­նե­րու բա­ղան­քին կը պատ­կա­նինք, քա­նի որ հա­ւատա­ցած ենք ժո­ղովուրդնե­րու բա­րեկա­մու­թեան սկզբունքին։

Բայց եր­րորդ հա­զարա­մեակի առա­ջին քա­ռորդ դա­րը ափ­սոս որ ար­դա­րացուց այդ անի­ծեալ տե­սու­թիւնը։ Իս­կա­պէս ալ հա­մաշ­խարհա­յին մարդկու­թիւնը ման­տո­ւած կ՚երե­ւի միք­րօազ­գայնա­կանու­թեան անի­ծեալ ծու­ղա­կին։ Այս երե­ւոյ­թը կը յայտնո­ւի մերթ հա­կասե­միթ լո­զունգնե­րով, մերթ գաղ­թա­կան­նե­րու դէմ թշնա­ման­քով եւ մերթ իս­լա­մոֆո­պիայով։

Ան­շուշտ բո­լորին ետին յստա­կօրէն երեւ­ցո­ղը գա­ղու­թա­տիրա­կան նկրտումներն են, քա­նի որ Թրամփ չի վա­րանիր Հոր­մուզի ծո­ցը ամե­րիկեան հող համարելէ։