Hrant Dink, Serkis Seropyan, Arat Dink ve Aydın Engin’e açılan davanın duruşmasında ve sonrasında ırkçı ve azgın saldırganlığı geçtiğimiz haftalarda yazmıştım.
Herkesin gözü önünde yaşanan bu rezaleti, bu linç girişimini, gazeteci meslektaşlarına ve meslektaşlarının avukatlarına yönelik saldırganlığı ana akım basın kuruluşları, “İlk duruşma olaylı bitti”, “Hrant Dink Davasında Arbede Yaşandı”, “Salonda Arbede Duruşma Erteletti”, “Duruşmada Olay Çıktı, Polis Dink’i Kaçırdı”, “Dink’in Davası Olaylı Başladı” başlıklarıyla verdi.
Bu başlıklar, her şeyden önce ülkenin ana akım basın organlarının adalete ve basın etiğine, gerçeklere mesafesini, basın özgürlüğü konusundaki samimiyetini göstermesi açısından tipikti.
Ana akım medya tanımını, tarafsız bir bilgi kaynağından ziyade; ekonomik ve siyasi yapıların çıkarlarını koruyan bir "bilgi tekeli" veya yönlendirme aracı olarak işlev gören iktidar yanlısı basın organları anlamında kullanıyorum ve elbette alternatif basın anlamında değil. Günümüzdeki havuz medyası gibi…
Hürriyet Gazetesinde verilen haberin başlığı ise bu gazetenin -ki o zaman genel yayın yönetmenliği koltuğunda Ertuğrul Özkök oturuyordu- demokrasi, ifade özgürlüğü, adil yargılanma hakkı anlayışını, ırkçı ve ayrımcı zihniyetini görünür kılması açısından dikkat çekiciydi.
“Protestoculardan Polis Kurtardı” başlığıyla vermişti haberi Hürriyet.
Bu davada yargılananlar gazetecilerdi, yani kendi meslektaşları...
Yargılanan gazeteciler, üstelik hemen bütün basın yayın organlarında yayınlanan ancak diğerleri için dava konusu edilmeyen söz ve haberlerden dolayı yargı önüne çıkarılmışlardı.
Dava konusu edilen sözlerin ve haberlerin suç içerip içermediği tartışmasını bir tarafa bıraksak bile bu yargılamanın basın özgürlüğünün bariz ihlali yanında ayrımcı bir uygulamanın apaçık bir örneği olduğunu görmemeleri imkânsızdı.
Öte yandan adil yargılanma hakkının, hukuk güvenliğinin, sanığın, sanık haklarının ve savunmanın korunduğu alanlar olması gereken adliye koridorlarında, duruşmanın yapıldığı mekânlarda sanıklara ve avukatlarına yönelen fiziki ve sözlü saldırılar nasıl oluyor da ‘protesto gösterisi’, saldırganlar da ‘protestocular’ olarak sunuluyordu?
Adliyeler, ırkçı saldırıların, linç girişimlerinin değil adil yargılama hakkının bütün tezahürleri ile yaşanması gereken mekânlardır. Dünyanın bütün demokratik ülkelerinde bu böyledir.
Kaldı ki gözü dönmüş kalabalıkların linç girişimi, fiziksel saldırısı nerede yaşanırsa yaşansın adına “protesto”, saldırganlara da “protestocu” denmez.
Başlığın devamındaki “…Polis Korudu” ibaresi de esasen yargılanan gazeteciye yönelik eylemin barışçıl bir protesto gösterisi olmadığını, polisin korumasını gerektirecek şiddette bir saldırganlığın söz konusu olduğunu göstermesine rağmen bu saldırganlar protestocu olarak adlandırılıyordu.
Bu başlık, bir hayıflanma içermiyorsa eğer, adliye koridorunda duyduğum “Burada Hükümet koruyor, sonra kim koruyacak seni?” sözünün başka türlü anlatımı gibi geldi bana.
Gazeteci örgütleri de yaşananları görmezden gelmeyi yeğledi.
Davanın ilk duruşmasında sanık avukatlarına yönelik sözel ve fiziksel saldırılar, ikinci duruşmada Av. Ali Deniz Ceylan’ın yumruklanması ile devam etti. Sanıklar yanında sanık avukatları da yani savunma saldırı altındaydı.
Peki, Barolar ve özellikle İstanbul Barosu yönetimi, sanıklara, üyesi avukatlara, savunmaya yapılan saldırılar karşısında ne yaptı dersiniz?
Hiçbir şey.
Duruşma sonrasında basına yaptığımız açıklamada savcıların ve özellikle İstanbul Barosu’nun Kerinçsiz ve yanındaki diğer avukatlar hakkında soruşturma başlatması gerektiğini söyledik. Bu sözlerimiz bazı yayın organlarında şu şekilde verildi:
“Avukatlar Ergin Cinmen ve Fethiye Çetin, Kerinçsiz hakkında savcıların ve baronun işlem yapması gerektiğini söyledi.”
Bazı arkadaşlarımız baroyu göreve davet ettiler ama ne yazık ki İstanbul Barosu’nun o günkü yöneticileri bütün bu yaşananlar karşısında sessiz kaldı, sessizliği ile bir bakıma bu rezalete, avukatlara yönelen bu azgın saldırganlığa onay verdi.
Bırakın soruşturma açmayı, savunmaya, avukatlara yönelen şiddete ilişkin bir basın açıklaması bile yapmadı. Adil yargılanma hakkını savunmadı.
İstanbul Barosunun o dönem yöneticileri o sıralarda, “Türk, bu ülkenin yegâne efendisi, yegâne sahibidir. Saf Türk soyundan olmayanların bu memlekette tek hakları vardır; hizmetçi olma hakkı, köle olma hakkı, dost ve düşman, hatta dağlar bu hakikati böyle bilsinler!” sözlerinin sahibi Mahmut Esat Bozkurt adına ödül ihdas edip dağıtmakla ve ayda bir yayınladıkları baro dergisinde azınlıklar ve özellikle Ermeniler aleyhine yazılar yayınlamakla meşguldü.
