Bir çanta dolusu portakal

Toronto'da yaşadığım 37 yılın yalnızca 15 ayını çalışmadan geçirdim. Hepsi, birkaç yıl arayla olan ve beni çalışmaktan alıkoyan iki olay yüzünden. Bu süre boyunca üniversite yıllarımda bile hiç durmadan çalıştım. Emeklilik fonum için gerekli tüm ödemeleri yaptım. Bir yıl önce emeklilik maaşımı almaya başladığımda, her şeyin bir yanılsama olduğunu anladım. Şu anda aldığım aylık ödemeler, Toronto'da kirayı ödemek için bile yetmiyor. Evet, TL'ye çevrildiğinde muhtemelen birçok kişi “en azından aylık bir geliriniz var” diyecektir. Ama İstanbul o kadar pahalı ki, bu para çok az bir fark yaratıyor. Ya Toronto'da kalmaya karar verseydim ve onca yıl çalıştıktan, onca yıl bekledikten sonra, bu aylık ödemelerle geçimimi sağlamak zorunda kalsaydım? Emeklilik gelirim, absürd tiyatrodan bir sahne gibi... Asla gelmeyen Godot'u beklemek ve beklemek…
Aslında niyetim, çalışmadığım o iki dönem hakkında yazmaktı. Yani, yukarıdaki giriş paragrafı kasıtlı değildi. Kişisel “Kanada Rüyası” deneyimimden duyduğum hayal kırıklığını ifade etmek için biraz spontan bir fırsatçılık yapmış oldum. Öyle ya da böyle her iki olaya da değineceğim ama önce daha akılda kalıcı olanla başlayayım.
İlk kez çalışmayı bir kaza sonucu bırakmak zorunda kaldım. Aslında tam kaza da denilemez, aylarca garson olarak çalıştığım İtalyan restoranının mutfağında fiziksel saldırıya maruz kalmıştım. Kötü şöhretli sahipler ve yoğun bir restoran... Ne idüğü belirsiz tiplerdi. Kimilerince mafya olarak da billiniyorlardı. Sıcak bir yaz öğleden sonrası, cumartesi günüydü. Kapıda uzun bir kuyruk vardı ve biz çalışanlar olarak durmaksızın servis yapmaktan bitkin düşmüştük. Aşçı Franco, kısa boylu, aşırı kilolu, oldukça çalışkan ve orta yaşlı bir adamdı. Tek başına siparişleri yetiştirmeye çalışmaktan deliye dönmüştü. Yöneticiyle bilmem kaç kez ona mutfakta bir yardımcı bulmasını için konuşmuştuk ama nafile. Franco normalde de asabi bir aşçıydı. İşler yoğunlaştığında veya bir müşteri özel bir istekte bulunduğunda küfreder, bağırıp çağırırdı. Halihazırda anlayışsız, kaba bir tipti. O günün stresiyle normalden de daha öfkeli bir adama dönüşmüştü.
Bir süreden sonra, hazır siparişleri almaya, mutfağa giderken kendimi kötü hissetmeye başladım. Franco bizi sürekli dışarı atıyordu. Üstüne bir de ekmeğimiz bitmişti ve ben bir sandviç siparişi bekliyordum. Franco'ya sandviç siparişini birden fazla kez sormuştum çünkü hazırlanması uzun sürmüştü. Üçüncü soruşumda sabrı taştı, köpürdü. Üstüme yürüdü ve büyük bir ekmek bıçağını göğsüme doğrulttu. Küfür savurdu ardından “defol git!'' diye bağırdı. Her şey çok hızlı gerçekleşti. Bıçağın ucunu göğsümde hissedince, refleksif olarak onu itmeye çalıştım. Tepkim sonucu bıçağı geri çekti, ama bir baktık ki mutfak zemini kana bulanmaya başlamış. Sağ işaret parmağım ve orta parmağım neredeyse koptu kopacak gibiydi. Derin kesiklerdi. Neye uğradığımı şaşırmış, korkudan titriyordum.
Şok olmuştum! Kafamda iki parmağımın eksik olduğu bir gelecek ihtimali üzerine milyonlarca senaryo dönmeye başladı. Franco da hareketinin sonucuna şaşıp kalmıştı. Yardım etmek istedi ama o korku haliyle onu iterek kendimden uzaklaştırdım. Beni ambulansa taşıyanların şaşkın, telaşlı halleri hayal meyal aklımda. Sonrasını hatırlamıyorum. Hastanenin küçük, soğuk odalarından birinde acı içinde uyandım. Kanama durmuştu ama parmaklarım bandajlı değildi. Kemiğin uçuk pembeye kaçan beyazını görebiliyordum. Ürkütücü bir manzaraydı.
Bekledikçe bekledim... Sonunda bir hemşire beni kontrol etmeye geldi ve tüm acil cerrahlarının ölüm kalım vakalarıyla ilgilendiklerini, benim durumumun, çok ciddi olmasına rağmen öncelikli olmadığını söyledi. Nihayetinde bir doktor kötü bir haberle geldi. Parmaklarımdaki tendonlar kesildiği için kompleks bir mikrocerrahi ameliyatı olmam gerekiyormuş ama cerrahi ekip ertesi güne kadar müsait olmayacakmış. Franco yüzünden yaşadıklarımı, sağlık personelinin kayıtsız tavrını ve kötü şansımı düşününce kendimi çaresizce bulunduğum duruma mahkum hissettim.
Ertesi gün ameliyat vaktini bekliyordum. Bir anda koridordan odaya yaklaşan ayak sesleri duydum. Kapı açıldı, Franco ve elini tutan küçük bir çocuk odaya girdiler. Franco'yu görünce haliyle gerilmiştim. Sonra yatağıma yaklaştı, gözyaşlarına boğuldu. Af diledi, yalvardı. Çocuğun ellerinde de göğsüne sıkıca bastırdığı bir çanta vardı. Franco çantayı ondan aldı ve bana uzattı. Yalvaran bir sesle, "Bu bir kazaydı. Seni her zaman sevdiğimi biliyorsun. Bak, oğlum da sana bunu getirdi, o da çok üzgün" dedi. Çantadan bir portakal çıkarıp bana gösterdi. İnanamadım! İki parmağım karşılığında portakal dolu bir çanta! İyice öfkelenmiştim. Yetişkin bir adam, üstelik bir baba, öfkelendiğinde bıçağını çekip sana saldırabilir ve sonra özür niteliğinde sana portakal verebilir öyle mi? Benim kitabımda yok! Affedilemez! Çantayı ittim, Franco'nun gözlerine bakarak, "Defol buradan! Seni affetmek istemiyorum! Portakallarını da al ve git!" dedim.
Gerçekten de Franco’yu bir daha hiç görmedim ama bir mucize: Parmaklarım sonunda iyileşti. Yine de zaman zaman, babasına bağırırken küçük çocuğun gözlerindeki korku dolu bakışın hatırası gözümün önüne geliyor. Ve utanıyorum.



