Նախորդ շաբաթուայ համայնքային կարեւոր կորուստը օփերայի մեներգչուհի Ալիս Մանուկեանի մահը եղաւ։ Տիկին Մանուկեան մեր յիշողութեան մէջ դրոշմուած է իր մեծ նուիրումով։ Ան կատարեալ գիտակցութիւնով մերձեցաւ իր արուեստին, միշտ հաւատարիմ մնալով աշխատանքի կարեւորութեան սկզբունքին։ Միշտ կ՚ընդառաջէր իրեն ուղղած հրաւէրներուն եւ ամենայն լրջութեամբ կը կատարէր ստանձնած պարտականութիւնը։ Բարի բուն իմաստով պարտաճանաչութեան մարմնացումն էր Տիկին Ալիս Մանուկեանը։ Նոյնիսկ յառաջացած տարիքին կ՚ուզէր հարստացնել իր երգացանկը իրեն համար հարազատ թուացող նոր գործերով։ Այդ ծիրէն ներս ուրախ յիշողութիւն մըն է մեզի համար Հենրիք Անասեանի հանրածանօթ «Ափ մը հող» յօրինումի կատարումը։
Ինչպէս կ՚ըսէ Պարոյր Սեւակ. «Մարդ կայ աշխարհն է շալակած տանում, մարդ կայ ելեր է շալակն աշխարհի»։ Ալիս Մանուկեան Աշխարհը շալակած տանողներէն եղաւ։ Ան տալու համար տրամադրուած էր։ Անսակարկ եւ անվերապահ տալու համար։ Վերադառնանք բանաստեղծութեան աշխարհը եւ հարց տանք թէ ի՞նչ մնաց իրեն, այն ինչ որ տուաւ ուրիշին, այդ միայն։
93 տարեկան էր երբ մահացաւ։ Ետին թողուց մեծ վաստակ եւ բարի յիշատակ։ Իր մահը կորուստ մըն է, լուրջ բացթողում մը, երաժշտական գետնի վրայ։ Այդ բոլորը ամոքելու լաւագոյն միջոցը պիտի ըլլար ծովածաւալ բազմութիւնով մը յուղարկաւորել զինք։ Ափսոս որ այդպիսին չէր Սուրբ Վարդանանց Եկեղեցին։
Սահակ Բ. Պատրիարք Սրբազանը յարգած էր իր վաստակն ու յիշատակը եւ պատշաճ կերպով նախագահած էր յուղարկաւորութեան կարգը։ Անոր կողքին էին նաեւ Արամ Արք. Աթէշեանը եւ կղերականներու դասի անդամներ։
Ուրեմն արժանիքի գնահատման մէջ թերացողները հոգեւորականները չէին, այլ աշխարհականները, համայնքային գործիչները մանաւանդ ալ արուեստի շրջանակները։
Եթէ նկատի ունենանք Ալիս Մանուկեանի իր կենդանութեան օրօք այս համայնքի բոլոր միջոցառումներուն բերած նպաստը եւ նուիրեալ ծառայութիւնը, ակամայ կ՚ափսոսանք նման թերացումի դիմաց։ Ամեն պարագայի ան աւանդեց իր վերջին շունչը եւ այնինչ որ մեզի համար ցաւ կը պատճառէ իրեն համար ոչ մէկ նշանակութիւն ունի։ Ան հպարտօրէն արդարացուց իր ստանձնած պատասխանատուութիւնը եւ հանգիստ սիրտով անցաւ դէպի անդենական։ Իրմէ ետք մենք է, որ պիտի տուայտինք մեր բացթողումներով, մեր տեղի տուած թերացումներով եւ ինչու չէ՞ մատնուած խղճահարութեամբ։
Կրկնենք սովորութիւն դարձած բարեմախթանքը, որուն իմաստն ալ այդքան ալ ծանօթ չէ մեզի, բայց անգիր ըրած ենք տարիներու փորձառութեամբ։ Խօսքը կը վերաբերի Լուսեղէն Առագաստին, որ կարծես թէ բարեբեր ուղեւորութիւն մը պիտի պարգեւէ իր ճանապարհորդին։
Թող փափուկ ըլլայ հողը իր յոգնատանջ մարմնին համար։




