Ուստի ես փոր­­ձե­­­ցի նկա­­րագ­­րել եօթը հայ մտա­­ւորա­­կան­­նե­­­րու՝ Զոհ­­րա­­­պի, Երու­­խա­­­նի, Սե­­ւակի, Սիաման­­թո­­­յի, Քրի­­սեանի, Տո­­րեանի եւ Զար­­դա­­­րեանի Վեր­­ջին Գի­­շերը՝ անոնց 23 Ապ­­րի­­­լը: Շա­­բաթ մը առաջ ալ այ­­ցե­­­լեցի վար­­դա­­­պետին, անոր հրա­­ժեշ­­տի բա­­րեւ մը տա­­լու: Իսկ այժմ կը յի­­շեմ այն օրը, երբ Երե­­ւանի մէջ, բո­­լորս նստած էինք այդ մե­­ծածա­­ւալ պաս­­տա­­­ռի առ­­ջեւ: Պատ­­կե­­­րաս­­րա­­­հի ու­­ղե­­­ցոյ­­ցը ժպի­­տով բա­­րեւեց բո­­լորիս: Ան պատ­­րաստ է տե­­ղեկու­­թիւններ փո­­խան­­ցե­­­լու, մինչդեռ ես՝ միտքս դեռ Պոլ­­սոյ մէջ, հոս պատ­­կե­­­րուած տե­­սարա­­նը կը փոր­­ձեմ հա­­մեմա­­տել Կո­­միտա­­սի իս­­կա­­­կան աշ­­խա­­­տասե­­նեակի հետ: Երբ ու­­ղե­­­ցոյց աղջկան ներ­­կա­­­յացու­­մը եւ իմ մտքի պտոյտս վեր­­ջա­­­նան, յայտնի պի­­տի ըլ­­լայ, թէ նկա­­րիչի երե­­ւակա­­յու­­թիւնը աւե­­լի վսեմ եւ ազ­­դե­­­ցիկ է, քան իրա­­կան տե­­սարա­­նը: