İçli Dışlı

Bu MİT Tırları esas operanın uvertüründen ibaretmiş. Olay anlaşıldığı kadarıyla şöyle..

Teslim olmayı reddedince Paşa tarafından vurdurulan Topal Osman’ın başsız cesedi TBMM’yi yatıştırmak için Ulus Meydanında ayağından asılıyor. Ama 1925’te kendisine Giresun’da bir anıt mezar yapılacak ve Ergenekon davasının en önemli sanıklarından olan, Hrant Dink cinayetinden de iyi tanıdığımız Tuğgeneral Veli Küçük’ün 2001’de yaptırdığı heykeli, bu iş için yıktırılan saat kulesinin yerine 2008’de dikilecek.

AKP niteliğinde bir partinin, kendisini iktidara getiren köylüleri ve esnafı değil, kendisini iktidarda (ve refahta) tutan ve simge olarak “Beşli Çete” diye anılan zenginleri tercih ediyor olması doğal sayılmalı.

Şimdi mafyanın bu ülkede devlete dahil edilmesi olayının tarihçesine gidelim. Osmanlı’ya.

Pes yani. Açıkça diyor ki, polis vatandaşı darp ederken çekilen videolar polisin özel hayatının gizliliğini ihlal eder. Bu, sözün bittiği yer.

CHP sözcüsü Hrant’ın sözlerine başvururken bunları keşke bilseydi. Belki o zaman, HDP’ye yükleneceğine, AKP’nin D. Karabağ savaşına müdahale edip Ermenistan’a karşı SİHA yollamasına yüklenirdi. Hele de, Ermenistan’ın D. Karabağ sorununun ikiz kardeşi Kıbrıs sorununa sahip bir ülkede.

KKTC'de Yüksek Mahkeme, Din İşleri Dairesine halk arasında bilinen ismiyle “Kuran kursu” düzenleme yetkisi verilmesini laikliğe aykırı bularak iptal etti. Karar, Türkiye’de Gayrimüslim ruhban okulu (ör. Heybeliada) açtırmayan AKP+MHP iktidarının büyük tepkisine sebep oldu.

Fikir özgürlüğünün ve eleştirinin Kâbesi sayılan bir fakülteden ve bir de daha önce tanımadığım bir öğrenci kuruluşundan örnek vereyim. Geçtiğimiz hafta Mülkiye (AÜ SBF) Maliye bölümünden Doç. Dr. Meltem Kayıran görevden atıldı. Mülkiye’nin atanmış dekanı ve yönetim kurulunun önerisi ve AÜ’nün atanmış rektörünün imzasıyla. 300 tane lisans, 3 tane lisansüstü tez öğrencisi vardı. “Bir öğrenci kuruluşu”na gelirsek, o örneği geçenlerde bizzat yaşadım.

Kanal İstanbul hem yandaşlar için muazzam-ötesi bir rant projesiydi, hem de Erdoğan yönetiminin batan ekonomiye kan nakli için bir “dış merkez bankası” gibi kullandığı Katar için. Fakat bundan çok daha önemlisi, dış politika, iç politikanın (= iktidarda kalmanın) bir aracıydı.

Yandaşlar dahil Türkiye’de insanlar bu kadar hata yapılabilmesini anlayamıyorlar. Çünkü Montrö’yü (ve İstanbul Sözleşmesi’ni) dış politika olarak düşünüyorlar. Böyle düşününce, iç mi dışı yoksa dış mı içi etkiledi sorusu patlak veriyor. Oysa Tek Adam Rejimi’nin dış politikası filan yok. Sadece iç politikası var.

“MEB’in hazırladığı 'Şehrimiz Diyarbakır' adlı tanıtım kitabında Kürtler ve Kürtçeye dair tek kelime yer almadı. Kitapta kentte konuşulan dil Azerbaycan Bakü Türkçesine benzetildi. Kitabın 'Şehrin Riskleri' bölümünde 'Cinsel istismar' da zikredildi"

Bir Meclis başkanının en aslî görevi, ülkenin en üst hukuk metni olan Anayasayı korumak. Bu Anayasanın ne olduğunu söyleyecek olan da tabii ki AYM. Başkan nasıl olur da kalkıp AYM kararı “yatay” der? AKP-MHP iktidarı içte ve dışta o kadar sıkıştı ki, adamlarına yeni hukuk kavramları icat ettirmek zorunda kalıyor.

İnsan haklarının en özel ve en zor dalı olan azınlıklar konusunda bile “dış müdahale”yi Lozan Anlaşması'nda açıkça kabul etmişiz. Ardından Türkiye, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin zorunlu yargı yetkisini Ocak 1990’da kabul etti. Dahası, Mayıs 2004’te Anayasa'ya şu fevkalade önemli cümleyi ekledi: “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.”

Yalnız, ufak bir problem var: O fotoğraflar, Terörün Sona Erdirilmesi ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair 6151 sayılı Kanun’un uygulaması olarak Kandil’e resmen yapılmış ziyaretin fotoğrafları. O sırada İmralı’da resmî yetkililer Öcalan’la görüşmekte, milletvekilleri de Kandil’de PKK’yla.

Şimdi yapılan nedir, Macron’la didişmede GS Üniversitesi’ni top mermisi olarak kullanmaktan başka?

Türkiye’nin en seçkin üniversitesini kontrole alabilmek için önce bir “seyyar kayyım” atadılar rektör diye. Bu zat, yanına 2 adet yardımcı bulabilmek için bir ay uğraştı, sonra baktı bunun daha yönetim kurulu var, senatosu var, böyle götürebilmesi çok yaş iş, anlaşılan akıl da verdiler ve dediler ki, ‘Olum, sana arkasını dönenlerle uğraşacağına sen buraya TIR’larla hoca taşı, burayı kestirmeden fethet’.

Nasıl ki bir yalanı örtmek için ardından bir dizi yalan üretmek mecburiyse, aynen öyle. Çok yakın geçmişte çok örneği var, ama önce tanımlayalım.

Telefonda ısrarla davet etmişti. Feyhan’la ilk İstanbul seyahatimizde evine yemeğe gidiyoruz. Kapı gibi, kollarıyla bi sardı mı seni neredeyse yok eden bir Fırat. Daha doğrusu, hemen ve utanarak öğrendiğim kadarıyla Hrant. Utanmak, çünkü bu bir avuç insana adlarını bile söyletmeyen egemen etno-dinsel gruptan biriyim. Müslüman ve Türk’üm.

TBMM Başkanı M. Şentop, kendisini o mevkie getiren Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı memnun edeceğim derken, biraz batırmış.

İçişleri Bakanı'nın bugünkü siyasi atmosfere zararlı hale gelen eski demeçleri sosyal medya platformlarından TRT tarafından kaldırılıyor. Bu nevzuhur icadın kullandığı esbab-ı mucibe ise en az kendisi kadar ilginç.

Ben gazeteci değilim. Ama bu yazımla gazetecileri atlatıyorum ve TBMM’deki muhafazakar milletvekillerinin geçtiğimiz günlerde gündeme getirdikleri ve çeşitli engellemeler sonucu kabul edilen çok önemli bir kanundan bahsetmek istiyorum

Bu yazı kısa olacak. Çünkü olay çok kısa özetlenebilecek kadar net. “Tarihçe” lazımsa, Y. Kaplan’dan dört gün önceki bir Yeni Akit yazısından başlayalım:

Teklifin 43 maddesinden sadece 6’sı kitle imha silahlarıyla ilgili. Bu silahların yayılmasını engellemek dışında her şey var teklifte. Özellikle de muhalif dernek ve vakıfları kanunen ve/veya fiilen kapatacak her şey. O kadar ki, gerçek adı “Dernekleri İmha Etmeye İlişkin Kanun Teklifi” olmalıydı

Mahkemeler, bu ülkede cumhurbaşkanının vatandaşa hakaretine izin verirken, vatandaşın bu hakareti “aynen iade ederim” demesini cezalandırabilir diye korkuyorum.

AKP+MHP iktidarının devleti nasıl yönetemediğini resmî örnekleriyle anlatan iki yazı planlamıştım bu hafta için. Erteledim. Kendi kendini her saniye zemmeden “Reform” sürecinin yeni bir kilometre taşını yazacağım: Dersim Vakfı’nın Türk yargısı tarafından “Dersim” kelimesi yüzünden yasaklanmasını.

Sorun şu ki, Türkiye’nin geçmişinde doğruyu bulmak için “geri getirilecek” miras, Avrupa’dakinden maalesef epey farklı: İnsan’a ve Akıl’a dayalı Yunan-Roma felsefesi ve uygulaması yerine, Mutlakıyet’e ve Din’e dayalı olan Osmanlı-İslam felsefesi ve uygulaması var elimizde.

Pul pul dökülmekte olan bir Rejim’de nasıl “reform” yapılacak ben anlamadım. Bikaç sembolik tahliye yapıp kötülüğün orasını burasını biraz tamir etmek ancak daha fazla talep ve hatta öfke doğurur. “Kandırıldım” deyip kaçmak da artık mümkün değil; o çamlar da bardak oldu, camlar da

En az din meselesi kadar önemli bir benzerlik. Hem ülkelerinin silahlanması açısından hem de kendilerine yakın kesimlerin paramiliter güç oluşturur gibi bireysel silahlanması açısından.

Avrupa basınını okuyorum, IŞİD sempatizanlarının her saldırısı, Türk olsun olmasın, Türkiye’ye fatura ediliyor ve büyük öfke dalgası yaratıyor. Kaddafi Libya’sı ve Saddam Irak’ı gibi ülkelere yapıştırılan rogue state (haydut devlet) etiketi şimdi de Türkiye için kullanılıyor.

Adını, Helenizm’den çok etkilenmiş Yahudi Kralı Büyük Herod’dan (Hirodes) alan Herodcular, güçlü Roma uygarlığının ilkelerini ve yöntemlerini kabul edip uygulamaksızın onunla boy ölçüşmenin mümkün olamayacağı kanısındaydılar. Bugün İngilizcede yobaz demek olan Zealot ise, Roma’ya isyan eden Yahudi cemaatinin adıydı.